Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2015/7390 K.2015/23333

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanıklar hakkında lehe olan hükümlerin uygulanmaması yönündeki mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik bulunmadığından, tebliğnamenin (2) numaralı bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Mağdur sanıkların karşılıklı yumruklaştıkları, bu şekilde birbirlerini yaraladıkları, yine olay sırasında mağdur sanık Baki'nin silahtan sayılan bıçağını alıp diğer mağdur sanık Yılmaz'a salladığı ancak vuramadığı, şeklinde gelişen olayın bütünlük arzettiği ve eylemin silahla yaralama olarak değerlendirilmesi gerektiği, mağdur sanık Baki hakkında TCK'nin 86/3-e maddesinin uygulanması suretiyle cezada artırıma gidilmesi gerektiği gözetilmeyerek yazılı şekilde eksik ceza tayini,

2) Oluşa ve dosya içeriğine göre, aksi ispat edilemeyen savunma ve iddialar ve hastane raporları birlikte değerlendirildiğinde mağdur sanıklar arasındaki kavgada ilk haksız hareketin hangi taraftan geldiği kesin olarak tespit edilemediğinden, sanıklar lehine olarak 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesi gereğince haksız tahrik indirimi yapılması gerekmesine rağmen yapılmaması suretiyle fazla cezaya hükmedilmesi,

3) Sanıkların davadaki sıfatlarının gerekçeli kararın hüküm kısmında katılan sanık olarak yazılmasına rağmen, karar başlığında müşteki sanık olarak gösterilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, üst Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 01/07/2015 gününde Üyeler M. Metin Kaya ve H. Canan'ın karşı oyu üzerine oyçokluğu ile karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

Müşteki sanıkların olay öncesine dayalı husumetleri bulunduğu olay günü karşılaştıklarında birbirlerini yumrukla darp ettikleri ayrıca sanık Baki'nin cebinden çıkardığı kesici aleti müşteki Yılmaz'a doğru salladığı ancak teşebbüs aşamasında kaldığı dosya içeriğinden anlaşılmıştır.

Kavga sırasında kesici alet sallamak, yumruk ve tekmeler atmak gibi her bir bedeni hareket ayrı bir davranışı oluşturmakta ise de, tüm bu hareketlerin tek başına kavgayı oluşturduğu, hukuki anlamda hepsinin tek fiil sayılması gerekmektedir.

Fiildeki teklik nedeniyle, bu aynı neviden bedeni hareketlerden en ağır ve en şiddetli olan yumrukla yaralama eyleminin tamamlandığı bu eylemin müeyyidesi olan cezanın sanığa uygulanması gerektiğinden bu olayda TCK 86. maddenin 3-e fıkrasının uygulama olasılığı bulunmamaktadır.

Bu nedenle mahkemenin uygulamasında bir isabetsizlik bulunmadığından 1 numaralı bozma kararındaki çoğunluk görüşüne katılmamaktayız.