Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2016/16346 K.2017/13492

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Sanık ... hakkında tehdit suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Sanık hakkında kasten yaralama suçuından verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı CMK'nin 231/12. maddesi gereğince itirazı kabil olup, temyizi kabil olmadığından hakkında itiraz merci olan Erzurum 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 22.10.2014 tarih ve 2014/770 değişik iş numaralı kararı bulunduğundan, bu konudaki hükmün incelenmeksizin mahalline İADESİNE,

2) Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde:

a) Katılanın yaralanmasına ilişkin Erzurum Bölge Eğitim ve Araştırma Hastanesinin 27.02.2013 tarih ve 677 sayılı raporunda yargılamaya konu yaralanma nedeniyle katılanın yüzünde sabit iz kalıp kalmayacağı hususunda olay tarihinden 6 ay sonra sonra katılanın müracaatının gerektiği bildirildiği halde, bu hususta rapor alınması gerektiği gözetilmeden eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabul ve uygulamaya göre;

b) Adli tıp kriterleri açısından kemik kırıklarının hayat fonksiyonlarına etkisinin hafif (1) ila ağır (6) derece şeklinde sınıflandırılması ve 5237 sayılı TCK'nin 87/3. maddesinde kemik kırığının hayat fonksiyonlarına etkisine göre cezanın en fazla 1/2 oranında artırılmasının öngörülmüş olması karşısında, mağdurun adli raporunda vücudundaki kemik kırığının hayat fonksiyonlarına etkisinin orta (2.) derece olduğunun belirtilmesine rağmen, TCK'nin 3.maddesine göre orantılılık ilkesine aykırı olarak sanığın cezasında 1/3 oranında artırım yapılarak fazla ceza tayini,

c) Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,