Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2016/2257 K.2016/18336

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanık hakkında kamu görevlilerine hakaret ve kamu görevlisini kemik kırığı oluşacak şekilde kasten yaralama suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanık hakkında, kamu görevlisine hakaret suçundan kurulan mahkumiyet hükmünde, TCK'nin 62. maddesine göre indirim yapılırken hataya düşülerek "1 yıl 2 ay 17 gün hapis cezası" yerine "1 yıl 1 ay 17 gün hapis cezası" hesaplanmak sureti eksik ceza tayin edilmesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas-2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibareler iptal edilmiş ise de, bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin isteme uygun ONANMASINA,

2) Sanık hakkında tehdit suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine; Ancak;

a) Sanık hakkında kurulan hükmün gerekçesinde, sanığın mağduru telefonuna mesaj atmak sureti ile tehdit ettiği belirtilmiş ise de, 05/01/2014 tarihli mesaj tutanağında tehdit içeren bir mesajın bulunmadığı, sanığın mağduru tehdit ettiğine ilişkin, mağdurun iddiası dışında mahkumiyete yeterli delil bulunmadığı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

b) Kabule göre; Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas- 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinde belirilen hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,