Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2016/8238 K.2017/4923

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak; Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Mağdur hakkında Bitlis Adli Tıp Şube Müdürlüğünce düzenlenen 13.07.2012 tarihli raporda yaralanmasının yaşamının tehlikeye sokan bir duruma ve ağır (6) derecede kemik kırığına neden olduğu, yüzünde sabit ize, duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflamasına ya da yitirilmesine neden olup olmadığı hususunda rapor düzenlenebilmesi için mağdurun olay tarihinden altı (6) ay sonra muayene edilmesinin gerektiğinin,

bu yönde Van Adli Tıp Şube Müdürlüğünce düzenlenen 30.11.2013 tarihli raporda ise yaralanmasının yüzde sabit iz niteliğinde olduğunun bildirildiği ancak duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflamasına ya da yitirilmesine neden olup olmadığı hususunda bir kanaate yer verilmediği görülmekle, bu hususta rapor alınmadan eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2) Sanıklar hakkında mağdura yönelik eylemlerinden ötürü 5237 sayılı TCK’nin 86/1. maddesi uyarınca belirlenen temel ceza suçun mağdurun tanıklık yapmak amacıyla adliyeye gelmesi üzerine işlendiği gerekçesiyle 86/3-c maddesi uygulanarak artırılmışsa da, mağdurun sırf tanık sıfatını taşıyor olmasının yeterli olmayıp, esasen kamu görevi niteliğinde olan tanıklık görevinin gereklerine uygun davranmasından ötürü sanıklar tarafından yaralandığı olgusunun kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3) Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,