Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2017/11504 K.2018/5458

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak; Gereği görüşülüp düşünüldü: Katılanın aşamalardaki beyanlarında sanığın kendisine bıçak savurduğu ve kendisinin engellemek isterken elinden bıçakla yaralandığına dair beyanı ve katılanın Kadınhanı Refik Saime Koyuncu Devlet Hastanesinden alınan raporunda " sağ el içinde yaklaşık 1 cm'lik yüzeysel kesi, sol el içinde yaklaşık 0,5 cm'lik yüzeysel kesinin" olduğunun belirtilmesi karşısında, sanığın cezasında 5237 sayılı TCK'nin 86/3-e maddesine göre arttırım yapılmasında herhangi bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamenin bu yöndeki bozma görüşüne iştirak edilmemiştir. Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarını reddine;

Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 61. maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken söz konusu maddenin 1. fıkrasında yedi bent halinde sayılan hususlarla aynı Kanunun 3. maddesinin 1. fıkrasındaki "suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur" şeklindeki yasal düzenlemeler ile dosyaya yansıyan bilgi ve kanıtlar birlikte ve isabetle değerlendirilip, suç kastındaki yoğunluk, suç konusunun önem ve değeri, meydana gelen zararın ağırlığı gözetilerek ilgili kanun maddesindeki cezanın alt ve üst sınırları arasında takdir hakkının kullanılması gerekirken,

sanığın katılanı basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaraladığından ibaret olduğu kabul edilen eylemi nedeniyle kasten yaralama suçundan kurulan hükümde temek cezanın üst sınırdan tayin edilmesi suretiyle orantılılık ilkesine aykırı davranılması,

Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas- 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,