Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2017/16186 K.2018/9547

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Adli tıp kriterlerine göre yaralanmanın yüzde sabit ize neden olup olmadığının olaydan en az altı ay sonra değerlendirilmesi gerektiği halde, olayın üzerinden belirtilen süre geçmeden düzenlenen 13.03.2013 tarihli adli tıp kriterlerine uygun olmayan raporun hükme esas alındığı anlaşılmakla, mağdurun, tüm tedavi evrakları, geçici ve kesin raporlarıyla birlikte en yakın Adli Tıp Kurumuna sevk edilerek, özellikle yaralanmasının yüzde sabit ize neden olup olmadığı, sabit ize neden olmadığının tespit edilmesi halinde, basit tıbbi müdahale ile giderilip giderilemeyeceği hususlarında, 5237 sayılı TCK'nin 86. ve 87. maddelerinde belirlenen ölçütlere göre rapor alınması gerektiği gözetilmeden, yetersiz rapora dayanılarak eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2) Sanığın aşamalardaki istikrarlı savunmalarında, olay günü önce mağdurun kendisine sinkaflı küfür ederek tokat attığını iddia ettiği, tanık ...'in yeminli beyanları ile sanık savunmasını doğruladığı, mağdurun da benzer anlatımlarının bulunduğu ancak; sanık lehine 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılmadığı anlaşılmakla, mağdurdan kaynaklanan haksız tahrik oluşturan söz ve eylemlerin ulaştığı boyut da dikkate alınarak bu hususun karar yerinde değerlendirilmesi lüzumu,

3) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,