Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2017/17092 K.2018/11098

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) İddianamede talep edilmediği halde, sanığa 5271 sayılı CMK'nin 226. maddesi uyarınca ek savunma hakkı verilmeden, 5237 sayılı TCK'nin 86/1 maddesinin sanık aleyhine uygulanması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

2) Mağdurlara ait doktor raporunda her iki mağdurunda sırtında kemer izinin bulunduğunun belirtilmesine göre, sanığın eylemini silahtan sayılan kemer ile gerçekleştirdiğinin kabul edilmesi gerektiği gözetilmeyerek, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 86/3-e maddesinin uygulanmaması,

Kabule göre de;

3) Sanık hakkında, mağdurları yaralama eyleminden dolayı 5237 sayılı TCK'nin 86/1 maddesi uyarınca tayin olunan "1 yıl hapis" cezasından, TCK'nin 86/3-b maddesi uyarınca (1/2) oranında arttırım yapıldığında “1 yıl 6 ay hapis" cezası yerine, hesap hatası yapılarak ”2 yıl hapis" cezasına karar verilmesi suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayini,

4) Adli sicil kaydına göre sanığının tekerrüre esas sabıkası Batman 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/992 Esas- 2010/1291 Karar sayılı ilamı olmasına rağmen hükümde Mersin 1. Asliye Ceza Mahkemesi olarak gösterilmesi,

5) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,