KÜNYE
3. Ceza Dairesi 2017/17262 E., 2018/11390 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 21 Haziran 2018
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
292 kelime·1 dk okuma
Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;
Gereği görüşülüp düşünüldü:
1) Sanıklar ... ve ... hakkında ...'ya karşı kasten yaralama suçundan hükmolunan hapis cezalarına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;
Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibareler iptal edilmiş ise de; bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.
Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanıkların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,
2) Sanık ... hakkında ...'ya karşı kasten yaralama suçundan hükmolunan hapis cezasına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;
Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;
a) Sanık hakkında hüküm kurulurken, 5237 sayılı TCK'nin 86/2 ve 86/3-e maddeleri uyarınca hükmolunan "15 ay" hapis cezası üzerinden, TCK'nin 29. maddesi gereğince (1/4) oranında indirim yapıldığında sonuç cezanın "11 ay 7 gün" yerine "12 ay 15 gün" olarak hatalı hesaplanması suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayini,
b) Sonuç ceza belirlenirken hesap hatası yapılarak sanık hakkında tayin olunan hapis cezasının kısa süreli olmadığı gerekçesiyle 5237 sayılı TCK'nin 50/1. maddesi uyarınca seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesine yer olmadığına karar verilmesi,
Kabule göre de;
c) 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesi gereğince hak yoksunları uygulanırken, Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas - 2015/85 Kararının gözetilmesinde zorunluluk bulunması,
Yargıtay 3. Ceza Dairesi, E. 2017/17262, K. 2018/11390, 21 Haziran 2018 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama