Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2017/19263 K.2018/13082

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Sanığın eşi olan katılana karşı TCK’nin 6/1-f maddesi kapsamında silahtan sayılan bıçak ile kasten yaralama suçunu işlediği anlaşılmakla, meydana gelen olayda, birden fazla nitelikli hal ihlaline neden olan sanık hakkında TCK'nin 86/1. maddesince temel cezaya hükmedilirken meydana gelen zararın ağırlığı ve kastının yoğunluğu da dikkate alınarak TCK'nin 61. ve TCK'nin 3. maddesindeki orantılılık ilkesi de gözetilerek sonuca etkili olacak şekilde alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2) Sanık savunması ve dosya kapsamında yer alan adli muayene raporlarına göre sanık ile katılanın karşılıklı olarak birbirlerini yaralamaları şeklinde gerçekleşen olayda, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığının tespiti yoluna gidilmesi, bu hususun şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenememesi halinde sanık lehine değerlendirme yapılarak, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarih ve 2002/4 - 238 Esas - 367 sayılı Kararı uyarınca ve bu kararla uyumlu Ceza Dairelerinin yerleşmiş ve süreklilik gösteren kararlarında kabul edildiği üzere, 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesi gereğince asgari seviyede (1/4) haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışmasız bırakılması,

3) Gerekçeli karar başlığında katılanın adı, soyadı ve açık kimlik bilgilerinin gösterilmemesi suretiyle, 5271 sayılı CMK'nin 232/2-b maddesine aykırı davranılması,

4) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle, hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,