Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2017/19818 K.2018/15259

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanık ... hakkında ...’a karşı “Kasten Yaralama” suçundan kurulan hükme yönelik o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.02.2009 gün 2009/13-12 sayılı kararı uyarınca, sanık hakkında verilen 5271 sayılı CMK'nin 231. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının, CMK'nin 231/12. maddesi uyarınca itirazı kabil olup, temyizi mümkün bulunmadığından, itiraz mercii tarafından tetkik edilmek üzere, dosyanın temyizen incelenmeksizin mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

2) Sanıklar ... ve ... haklarında ...’a karşı “Kasten Yaralama” suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

a) Katılana ait tüm tedavi evrakları, geçici ve kesin raporlarının temini ile sanıkların eylemleri ile katılanın düşük yapması şeklinde meydana gelen netice arasında illiyet bağı bulunup bulunmadığı hususunda Adli Tıp Kurumu 2. İhtisas Kurulundan rapor alınması ve sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yetersiz ve adli tıp kriterlerine uygun olmayan rapora istinaden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

b) Sanıklara isnat edilen 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 87/2-e, 87/2-son maddelerinde öngörülen cezanın alt sınırının 5 yıl hapis cezası olması nedeniyle, sanıkların savunmalarının ve ek savunmalarının yargılamayı yapan mahkemece bizzat alınması gerektiği gözetilmeyerek, savunma ve ek savunmaların talimat yoluyla tespiti suretiyle 5271 sayılı CMK'nin 196/2. maddesine aykırı davranılması,

c) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinde belirtilen hak yoksunlukları yönünden sanıkların hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,