Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2017/3184 K.2017/16901

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak; Gereği görüşülüp düşünüldü; Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Mağdurun, soruşturma ve kovuşturma aşamasında alınan beyanlarına, olay öncesinde sanığı uyardıklarını belirtmesine, bu suretle bir tartışma ortamı oluşturulduğunun anlaşılmasına, tartışma ortamı ve fiili bir kavga ortamı bulunmadan araçtan inen şahısların etrafa bağırıp çağırmalarının, ayrıca sanığın, kayınvalidesi olan tanık Bircan'ın oturduğu apartmanın kapısına bir sebep yok iken vurmasının inandırıcı ve olayların gelişimine uygun bulunmamasına, sanığın da adli raporu içeriğine göre basit tıbbi müdahale ile giderilebilir nitelikte yaralandığının anlaşılmasına,

sonuç olarak olaylara haksız hareketi ile sebep olan tarafın belirlenememesine göre, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 22/10/2002 gün ve 2002/4-238 Esas, 2002/367 sayılı kararında belirtildiği üzere, sanık lehine 5237 sayılı TCK’nin 29. maddesi uyarınca tahrik hükümlerinin tatbikinin uygun olacağının değerlendirilmemesi,

2) Sanığa TCK'nin 86/1 ve 86/3-e maddesi uygulanarak verilen 1 yıl 6 ay hapis cezasının, TCK'nin uyarınca 87/1-d maddesi gereğince bir kat artırılması ile 2 yıl 12 ay hapis cezasına çıkartılması gerekirken, cezanın 3 yıl hapis cezası olarak belirtilmesi,

3) Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

4) Soruşturma aşamasında sanığa atanan zorunlu müdafiinin ücretinin, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddesine aykırı olarak hazine üzerinde bırakılması yerine sanıktan tahsiline karar verilmesi,