Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2018/11967 K.2019/7288

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanık savunmaları, müşteki ve tanık beyanlarında, müştekinin sanık tarafından evlat edinildiğinin belirtilmesine göre, evlatlık müştekiye karşı üvey babası olan sanığın işlemiş olduğu kasten yaralama eyleminden dolayı 5237 sayılı TCK'nin 86/3-a maddesi uyarınca artırım uygulanarak yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmiş ise de, 5237 sayılı TCK'nin 86/3-a maddesinde belirtilen altsoy hısımlığının, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 17. maddesinde belirtilen kan hısımlığı olduğu, evlatlığın ise kan hısımı olmadığı nazara alındığında, sanık hakkında uygulanan temel ceza üzerinden TCK'nin 86/3-a maddesi uyarınca artırım yapılması suretiyle fazla ceza tayini,

2) 5237 sayılı TCK'nin 43/1-2. maddelerinde düzenlenen zincirleme suç hükümlerin kasten yaralama suçları bakımından uygulanamayacağına ilişkin TCK'nin 43/3. maddesi hükmü karşısında, sanık hakkında TCK'nin 43/1. maddesi uygulanmak suretiyle fazla ceza tayini,

3) Müştekinin kötü alışkanlıklar edinmesi, tutarsız ve olumsuz davranışları nedeniyle sanığın yaralama fiilini gerçekleştirdiğinin mahkemece kabulü ile sanık lehine haksız tahrik hükümlerinin uygulandığı anlaşılmakla, 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin asgari oranda uygulanmasını gerektirdiği gözetilmeden yazılı şekilde (1/2) oranında indirim yapılması suretiyle eksik ceza tayini,

4) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas- 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,