Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2018/12746 K.2019/12253

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Mahkemece verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararlara yönelik vaki itirazların, itiraz mercii Şanlıurfa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 01.04.2015 tarihli ve 2015/316 değişik iş sayılı kararı reddine karar verildiği belirlenerek yapılan incelemede;

1) Sanık ... müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanık ve müdafiinin yokluğunda verilen kararın, 10.02.2015 tarihinde sanık müdafiine usulüne uygun şekilde tebliğ edilmesine rağmen; sanık müdafiinin 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 19.02.2015 tarihinde temyiz etmesi nedeniyle, temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca isteme uygun olarak REDDİNE,

2) ... oğlu ... müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

... oğlu ..., 21.10.2010 tarihinde vefat etmiş olup, vekalet ilişkisi ölüm nedeniyle son bulduğundan, hükmü temyiz etmeye yetkisi bulunmayan sanık müdafiinin vaki temyiz isteminin 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca isteme uygun olarak REDDİNE,

3) Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkında ...'ü öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan beraat hükümleri ile sanık ... hakkında ...’ü yaralamadan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik ... vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Mağdur sanık ...'ün soruşturma aşamasında verdiği 09.05.2006 tarihli ifadesinde şikayetçi olmadığını beyan ettiği, kovuşturma aşamasında 13.05.2014 tarihli celsedeki beyanında ise sanık sıfatıyla savunmada bulunup, 5271 sayılı CMK'nin 234. maddesindeki hakları hatırlatılmaksızın mağdur sıfatıyla şikayetçi olup olmadığının sorulmadığı, kamu davasına katılmak isteyip istemediği hususlarında ise iradesinin tespit edilmediği, buna karşı mağdur sanık ... vekili olan Av. ... 'ın "davacı" sıfatıyla verilen hükmü her hangi bir neden göstermeden temyiz ettiği, ancak dilekçe içeriğinden temyiz talebinin hangi hükümlere yönelik olduğu,

sanıklar aleyhine temyiz edip etmediği, şikayet ve katılma iradesi bulunup bulunmadığı anlaşılamadığından temyiz dilekçesinin açıklattırılması için yapılan tebligata rağmen katılma iradesini ortaya koymadığı anlaşılmakla; mağdur vekilinin hükümleri temyize yetkisi bulunmadığından vaki temyiz isteminin 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

4) Sanıklar ..., ..., ..., ... oğlu ..., ... ve ... hakkında ...'yı yaralama suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibareler iptal edilmiş ise de, bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden, bozma nedeni yapılmamıştır.

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 86/3-e, 87/1-d, 87/1-son, 29. maddeleri uyarınca belirlenen 3 yıl 9 ay hapis cezasından, 5237 sayılı TCK'nin 62. maddesine göre (1/6) oranında indirim yapılırken “3 yıl 1 ay 15 gün” hapis cezası yerine

hesaplama hatası yapılarak “3 yıl 2 ay 15 gün” hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle sanıklar hakkında fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu nedenle, 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesi gereğince hüküm fıkralarının 5237 sayılı TCK'nin 62. maddesinin uygulandığı paragraflarındaki “3 yıl 2 ay 15 gün hapis cezası” ibarelerinin çıkarılarak yerlerine “3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası” ibarelerinin eklenmesi suretiyle hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

5) Sanık ... hakkında ...'ü ve sanık ... hakkında ...’yı kasten yaralama suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine; ancak,

a) Sanık ... yönünden; 5271 sayılı CMK'nin 150/3. maddesi gereğince alt sınırı 5 yıldan fazla hapis cezasını gerektiren suçlardan dolayı yapılan soruşturma ve kovuşturmalarda, sanığın müdafiinin bulunmaması halinde, istemi olmasa dahi müdafii görevlendirilmesi gerektiği, sanığın üzerine atılı 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 86/3-e, 87/2-b-son maddelerindeki suçun bu kapsamda olması nedeniyle sanık ...’e zorunlu müdafii tayini ile savunmasının müdafii huzurunda tespit edilmesi gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devamla hüküm kurularak sanığın savunma hakkının kısıtlanması,

b) Sanık ... yönünden; sanığın üzerine atılı 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 86/3-e ve 87/1-d, 87/1-son maddelerinde öngörülen cezanın alt sınırının 5 yıl hapis cezası olması nedeniyle, savunmasının yargılamayı yapan mahkemece alınması gerektiği gözetilmeyerek, savunmasının istinabe yoluyla aldırılması suretiyle 5271 sayılı CMK'nin 196/2. maddesine muhalefet edilmesi,

c) Sanık ... hakkında 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 86/3-e, 87/1-d, 87/1-son, 29. maddeleri uyarınca belirlenen 3 yıl 9 ay hapis cezasından, 5237 sayılı TCK'nin 62. maddesine göre (1/6) oranında indirim yapılırken “3 yıl 1 ay 15 gün” hapis cezası yerine hesaplama hatası yapılarak “3 yıl 2 ay 15 gün” hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle sanıklar hakkında fazla ceza tayini,

d) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı kararı ile TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle, hak yoksunlukları yönünden sanıkların hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,