Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2018/3635 K.2018/18801

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) İddia, kabul dosya kapsamı ve mağdura ait Bakırköy Adli Şube Müdürlüğünce tanzim edilen 30.05.2008 tarihli adli muayene raporuna göre, sanığın eşi olan mağduru darp etmek suretiyle basit tıbbı müdahale ile giderilebilecek şekilde yaraladığı ve bu şekilde direncini kırdığı mağdura cinsel saldırıda bulunduğunun anlaşılması karşısında, 5237 sayılı TCK'nin 102/4. maddesine yer alan düzenleme nazara alındığında mağdurdaki yaralanmanın TCK'nin 102/2. maddesinde belirtilen suçun cebir unsurunu oluşturduğu gözetilmeden, sanık hakkında unsurları itibariyle oluşmayan suçtan beraat kararı verilmesi gerekirken, ayrıca basit kasten yaralama suçundan yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

2) 5271 sayılı CMK'nin 231/5. maddesi uyarınca açıklanması geri bırakılan hükmün, CMK'nin 231/11. maddesi gereğince, denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde açıklanabilmesi için, usulüne uygun çağrı kağıdı tebliğine rağmen duruşmaya gelmediği takdirde, yokluğunda karar verileceği meşruhatını içeren davetiye ile sanığın duruşmaya çağrılması gerektiği, dosyanın incelenmesinde; her ne kadar duruşma gününü bildirir çağrı kağıdı sanığa tebliğe çıkmış ise de, sanık adına çıkarılan davetiyenin "muhatabın tanınmadığı" gerekçesi ile tebliğ edilemeden merciine iade edildiği anlaşılmakla, usulüne uygun şekilde duruşmadan haberdar edilmeden, yokluğunda hükmün açıklanması suretiyle sanığın savunma hakkının kısıtlanması,

3) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,