Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2018/4704 K.2018/12214

Basit yaralama suçundan sanık ...’un 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 86/2, 86/3-a, 29/1, 62 ve 52/2. maddeleri gereğince 2.240,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Ankara (kapatılan) 19. Sulh Ceza Mahkemesinin 11/03/2014 tarihli ve 2013/96 Esas, 2014/233 sayılı kararının kesinleşmesini müteakip, sanığın deneme süresi içinde kasıtlı bir suç işlediğinden bahisle yapılan yargılama sonucunda hükmün açıklanmasına,

sanığın anılan Kanunun 86/2, 86/3-a, 29/1, 62 ve 52/2. maddeleri gereğince 2.240,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezaladırılmasına ilişkin Ankara 35. Asliye Ceza Mahkemesinin 26/01/2018 tarihli ve 2017/709 Esas, 2018/217 sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığının 28.05.2018 tarih ve 2018/4781 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 04.06.2018 tarih ve 2018/47942 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre; Ankara (kapatılan) 19. Sulh Ceza Ceza Mahkemesinin 11/03/2014 tarihli ve 2013/96 Esas, 2014/233 sayılı hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararını müteakip, deneme süresi içinde hakaret ve tehdit suçlarını işlediğinden bahisle yapılan yargılama sonucunda Ankara 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 29/11/2016 tarihli ve 2016/141 Esas, 2016/291 sayılı kararı ile uzlaşma sonucu davanın düşürülmesine karar verildiği, bu suretle sanık hakkında kesinleşmiş bir mahkumiyetten söz edilemeyeceğinden hükmün açıklanmasına karar verilemeyeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde, isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü: