Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2018/8441 K.2019/5105

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın üzerine atılı 5237 sayılı TCK’nin 86/2. maddesi kapsamında kasten yaralama suçu yönünden; 5560 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nin 253. maddesine göre suç tarihi itibariyle uzlaşma hükümlerine tabi inceleme konusu suç için soruşturma aşamasında sanığa ve müştekiye usulüne uygun uzlaşma önerisinde bulunulduğu, uzlaşmayı kabul etmedikleri anlaşılmakla, ayrıca Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 25.10.2018 tarih ve 2018/394 Esas ve 2018/478 sayılı kararı gereğince, tebliğnamenin bozma görüşüne iştirak olunmamıştır.

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Sanık hakkında tekerrüre esas alınan Selçuk Asliye Ceza Mahkemesinin 11.06.2013 tarihinde kesinleşmiş, 07.04.2009 tarih ve 2008/146 Esas - 2009/57 Karar sayılı ilamına konu suçun 5237 sayılı TCK'nin 157/1. maddesinde yazılı dolandırıcılık suçuna ait olduğu ve 5271 sayılı CMK'nin 253. maddesinde 6763 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonrası uzlaşma kapsamına alındığının ve sanığın başkaca tekerrüre esas alınabilecek sabıkası olmadığının anlaşılması karşısında, anılan hükme ilişkin uzlaşma yapılıp yapılmadığı araştırılarak, sonucuna göre TCK’nin 58. maddesi uyarınca tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

2) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle, hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,