Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2018/9776 K.2019/4100

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak; Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Sanık hakkında dava konusu suç ile ilgili olarak daha önce CMK'nin 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş, denetim süresi içinde kasıtlı bir suç işlemesi nedeniyle duruşma açılıp hükmün açıklanmasına karar verilerek yeniden hüküm kurulmuş ise de; temyize konu olan ve kesinleşmesi halinde infaza verilecek hükmün yeni hüküm olduğu,

bu nedenle kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre ulaşılan sonuçların, iddia, savunma, tanık anlatımları ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanığın eylemlerinin ve yüklenen suçun unsurlarının nelerden ibaret olduğunun, hangi gerekçeyle hangi delillere üstünlük tanındığının açık olarak gerekçeye yansıtılması ve bu şekilde cezanın şahsileştirilmesi gerekirken, açıklanan ilkelere uyulmadan, Anayasanın 141/3 ve 5271 sayılı CMK'nin 34 ve 223, 230. maddelerine aykırı davranılması,

Kabule göre de;

2) Sanığın eşi olan müştekiye karşı eylemini, silahtan sayılan sopa ile gerçekleştirdiği müşteki beyanı ve alınan doktor raporu ile sabit olduğu halde, sanık hakkında kurulan hükümde, birden fazla nitelikli halin bulunması nedeniyle, 5237 sayılı TCK'nin 86/2.maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken teşdid uygulanması gerekirken, yazılı şekilde alt sınırdan ceza tayin edilerek sanık hakkında eksik ceza tayini,

3) 5271 sayılı CMK'nin 231/11. maddesine göre denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işleyen sanık hakkında açıklanması geri bırakılan hükmün aynen açıklanması ile yetinilmesi gerekirken, TCK.m.50/1-a uyarınca hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi,

4) Sonuç cezanın adli para cezası olması karşısında, 5237 sayılı TCK'nin 53 maddesindeki hak yoksunluklarının uygulanamayacağının gözetilmemesi,