KÜNYE
3. Ceza Dairesi 2019/12798 E., 2019/19106 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 22 Ekim 2019
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Hükümler
- Mahkumiyetlere, temyiz isteminin reddine dair
Karar Metni
270 kelime·1 dk okuma
Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;
Gereği görüşülüp düşünüldü:
1) Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükmüne ilişkin temyiz talebinin reddine dair ek kararın temyiz talebinin incelenmesinde;
Hükmün sanığa 28.04.2015 tarihinde tebliğ edildiği halde, sanığın 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca halen yürürlükte olan 1412 sayılı CMUK'un 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık süre geçtikten sonra hükmü 06.10.2015 tarihinde temyiz ettiği anlaşıldığından, kanuni süresinde yapılmayan temyiz talebinin reddine ilişkin 07.10.2015 tarihli ek kararda usul ve kanuna aykırı bir yön bulunmadığından sanığın bu karara yönelik temyiz talebinin 1412 sayılı CMUK'un 315/2. maddesi gereğince reddi ve redde ilişkin ek kararın ONANMASINA,
2) Sanıklar ..., ..., ..., ... ve ... haklarında kasten yaralama suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;
Uyap kayıtları üzerinde yapılan incelemede sanık ...’nun gerekçeli kararın mernis adresinde tebliğ edildiği tarihte cezaevinde bulunduğunun anlaşılması karşısında, temyiz talebinin öğrenme üzerine süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede,
Kolluk tutanaklarına göre suç tarihinin 07.06.2013 olmasına rağmen, gerekçeli karar başlığında 09.06.2013 olarak gösterilmesi, mahallinde düzeltilebilir maddi hata olarak değerlendirildiğinden, bozma nedeni yapılmamıştır.
Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümler iptal edilmiş ise de, bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.
Yargıtay 3. Ceza Dairesi, E. 2019/12798, K. 2019/19106, 22 Ekim 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama