Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2019/13229 K.2019/14673

Basit yaralama suçundan sanık ...'nun, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2, 62 ve 52/2. maddeleri gereğince 2.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Isparta (Kapatılan) 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.04.2016 tarihli ve 2015/982 Esas, 2016/338 Karar sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığının 23.05.2019 tarihli ve 2019/3056 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 29.05.2019 tarihli ve 2019/58845 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Benzer bir konuya ilişkin olarak Yargıtay 18. Ceza Dairesinin 19.09.2016 tarihli ve 2016/4490 Esas, 2016/14455 Karar sayılı ilamında belirtildiği cihetle, sanığın, iş ve çalışma hürriyetini ihlâl amacıyla katılanı tehdit edip basit bir tıbbî müdahaleyle giderilebilecek şekilde yaralaması eyleminin, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 119/2. maddesi yollamasıyla aynı Kanunun 117/1. maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu ve yaralamanın maddede öngörülen suçun cebir unsurunu oluşturduğu gözetilmeden, ayrıca yaralama suçundan da hüküm kurulmasında isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında tehdit ve basit yaralama suçlarından dava açılması üzerine yapılan yargılama sonucunda.

Isparta (Kapatılan) 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.04.2016 tarihli ve 2015/982 Esas, 2016/338 Karar sayılı kararı ile sanığın, basit yaralama suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2, 62 ve 52/2. maddeleri gereğince 2.000,00 Türk lirası adli para cezası ve tehdit suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 106/1-1.cümle, 62 ve 50/1-a, 52/2. maddeleri gereğince 3.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği,

tehdit suçundan kurulan hükmün Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 19.04.2018 tarihli ve 2017/9130 Esas, 2018/7936 Karar sayılı kararı ile “1) Sanığın müştekiye "Kafanı gözünü kırarım, iş yaptığım yerde sana iş yaptırmam" şeklinde söylediğinin kabulü karşısında, eylemin bir bütün olarak TCK'nın 117/1. maddesi kapsamında iş ve çalışma hürriyetinin ihlali suçunu oluşturup oluşturmayacağı tartışılmadan yazılı şekilde karar verilmesi,

2) Kabule göre de.

02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında bulunduğu anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunki durumunun bu kapsamda tekrar değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,” şeklindeki nedenlerle bozulduğu, UYAP kayıtlarındaki incelemede bozma üzerine yeni esasın Isparta 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 2018/444 Esas sayılı yargılama dosyası olduğu,

duruşmasının 18.07.2019 tarihine bırakılarak işbu inceleme konusu dosya aslının beklendiğine dair ara karar verildiği, basit yaralamadan verilen hükmün miktar itibariyle kesin nitelikte bulunması nedeniyle tehdit suçundan kurulan hüküm yönünden verilen bozma kararındaki gerekçeye göre kanun yararına bozma yasa yoluna başvurulduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 19.04.2018 tarihli ve 2017/9130 Esas, 2018/7936 Karar sayılı bozma kararındaki gerekçeye göre sanığa atılı tehdit ve basit yaralama suçlarının bütün halinde iş ve çalışma hürriyetini ihlal suçunu oluşturup oluşturmayacağının değerlendirilmesinde hukuki zorunluluk bulunması nedeniyle Adalet Bakanlığının kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden.