Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2019/1343 K.2019/9509

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Katılan sanık ...'nin 19.10.2015 havale tarihli temyiz dilekçesi içeriğinden, katılan sıfatıyla temyiz isteminde bulunmadığı, sanık sıfatıyla kendisi hakkında basit kasten yaralama, basit kasten yaralamaya teşebbüs ve basit tehdit suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerini temyiz ettiği; müşteki sanık ...'nın ise, müşteki sıfatıyla sanık ... hakkında müşteki ...'ya yönelik basit kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmünü ve sanık sıfatıyla kendisi hakkında katılan ...'ye yönelik kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmünü temyiz ettiği anlaşılmakla, bu kapsamda yapılan temyiz incelemesinde;

1) Müşteki ...'nın temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Her ne kadar 07.09.2015 tarihli celsede müşteki ...'nın katılma talebinin kabulüne karar verilmiş ise de, müşteki ...'nın Bakırköy 18. Asliye Ceza Mahkemesinde istinabe suretiyle alınan 10.07.2015 tarihli beyanında davaya katılmak istemediğini belirtmesi karşısında, katılma kararının hükümsüz olduğu anlaşılmakla, "katılan" sıfatı bulunmayan müşteki ...'nın temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nin 242/1. ve 260/1. maddeleri gereğince hükmü temyiz yetkisi bulunmadığından 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

2) Sanık ... hakkında katılan ...'ye yönelik kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne, sanık ... hakkında müşteki ...'ya yönelik basit kasten yaralama, katılan ...'a yönelik basit tehdit ve basit kasten yaralamaya teşebbüs suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

a) Sanık ... hakkında Bakırköy Prof. Dr. ...

Ruh ve Sinir Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesinin 13.05.2015 tarih, 3173 numaralı heyet raporunda sanığın işlediği iddia edilen suçlar yönünden cezai sorumluluğunun tam olduğu belirtildiği halde, sanığın temyiz dilekçesi ekinde sunduğu İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı Terör ve Örgütlü Suçlar Soruşturma Bürosu tarafından düzenlenen 10.09.2015 tarih, 2015/26936 numaralı iddianame suretinde sanık hakkında aynı hastanece düzenlenen 13.05.2015 tarih, 3171 numaralı heyet raporunda "cezai ehliyetinin bulunmadığının" bildirildiğinin belirtilmesi karşısında, sanığın cezai ehliyetinin bulunup bulunmadığı hususunda tereddüt oluşmakla,

sanığın suç tarihi itibariyle ve halen 5237 sayılı TCK'nin 32. maddesi kapsamında akıl hastalığı bulunup bulunmadığı hususunda Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Dairesinden rapor aldırılarak sonucuna göre sanık ...'nın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

b) Tarafların ve tanıkların olayın başlangıç anına ilişkin farklı beyanlarda bulunmaları karşısında, ilk haksız hareketin hangi taraftan geldiğinin tespit edilememesi nedeniyle Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarih, Esas 2002/4-238 - Karar 2002/367 sayılı kararında belirtildiği üzere, sanıklar lehine 5237 sayılı TCK’nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin asgari oranda uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

c) Sanık ...'nin tekerrüre esas alınan Karaman (Kapatılan) 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 09.02.2010 tarih, 2009/1220 Esas - 2010/156 Karar sayılı kararının infaz tarihi "31.03.2011" olup, bu tarihten itibaren 3 yıllık sürenin geçmesi nedeniyle sanık ... hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

Kabule göre de;

ç) Sanıklar hakkında TCK'nin 58. maddesi uyarınca cezalarının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi ile birlikte TCK'nin 58/6-7. maddesi uyarınca cezalarının infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin de uygulanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

d) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53/1. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanıkların hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,