Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2019/15810 K.2019/22332

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Suç işlendikten sonra sanığın asker olduğu anlaşılmakla, 353 sayılı Askeri Mahkemeler Kuruluşu ve Yargılama Usulü Kanunu'nun 5530 sayılı Kanun'un 7. maddesi ile değişik 20. maddesi uyarınca, askerliğinin sonuna kadar davanın durmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

Kabule göre de;

2) Sanık savunmasına, müşteki anlatımına, tanık beyanlarına, tüm dosya kapsamına ve mahkemenin kabulüne göre, sanığın müştekiye tekme ile vurmak suretiyle basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek nitelikte yaraladığı ve kaçan müştekiyi sallama ile kovaladığı anlaşılmakla, sanığın eylemlerinin bir bütün halinde 5237 sayılı TCK'nin 86/2 ve 86/3-e maddeleri kapsamındaki tek suçu oluşturup eylemlerin bölünemeyeceği ve sanık hakkında tamamlanmış silahla basit kasten yaralama suçundan ceza tayin edilmesi gerektiği düşünülmeden, sanık hakkında hem TCK'nin 86/2 maddesi hem de TCK'nin 86/2, 86/3-e, 35 maddeleri gereğince hükümler kurulması suretiyle sanığın iki kez cezalandırılması,

3) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas- 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 Sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,