Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2019/16893 K.2019/22305

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak; Gereği görüşülüp düşünüldü: 1) Sanık hakkında akıl hastalığı nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 32/1. maddesinin uygulanması karşısında, 5271 sayılı CMK'nin 150/2. maddesi uyarınca sanığa zorunlu müdafii tayin edilerek, zorunlu müdafii huzurunda savunması alınmadan savunma hakkının kısıtlanması suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

2) Mahkemece sanık hakkında Samsun Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi tarafından düzenlenen 14.01.2014 tarih ve 281 sayılı raporda sanığın üzerine atılı hakaret suçu yönünden TCK'nin 32. maddesinin 1 fıkrasından istifade edebileceğinin, aynı hastanece düzenlenen 22.01.2015 tarih ve 267 sayılı raporda ise üzerine atılı kasten yaralama ve hakaret suçları yönünden TCK'nin 32. Maddesinin 1 ve 2. fıkralarından istifade edemeyeceğinin bildirildiği görülmekle raporlar arasındaki çelişkinin neden ileri geldiği de belirtilmek suretiyle raporlar arasındaki çelişkinin giderilmesi için mütalaa istenmişse de,

“karar çelişkisinin hekimler arası tıbbi kanaat ayrılığından kaynaklandığı” ve sanığın “ TCK'nin 32. maddesinin 1 fıkrasından istifade edebileceği” yönündeki hükme esas alınan raporun da aynı hastane uzman hekimlerince düzenlenmiş olduğu görülmekle;

raporlar arasındaki çelişkinin giderilmesi ve sonuca göre sanığın hukuki durumunun tayini bakımından, suç tarihi itibariyle sanığın işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılamadığı veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azalmış olup olmadığı hususunda Adli Tıp Kurumu İlgili İhtisas Dairesinden rapor aldırılmasında zorunluluk bulunduğunun düşünülmemesi,