KÜNYE
3. Ceza Dairesi 2019/17877 E., 2020/1341 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 21 Ocak 2020
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Kasten Yaralama
- Hükümler
- Mahkumiyet, beraat
Karar Metni
274 kelime·1 dk okuma
Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;
Gereği görüşülüp düşünüldü:
1) Sanıklar ... ve ... haklarında katılan ...'a yönelik kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükümlerine yönelen temyiz sebeplerinin incelenmesinde;
Hükmolunan adli para cezaları 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesiyle 5230 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte olduğundan katılanın temyiz sebeplerinin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. ve 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 317. maddesi uyarınca isteme uygun olarak REDDİNE,
2) Sanıklar ..., ..., ... haklarında katılan ...'a yönelik kasten yaralama suçundan verilen beraat hükümlerine yönelen temyiz sebeplerinin incelenmesinde;
a) Dosya içerisinde mevcut 17.09.2012 tarihli tutanakta, katılanın, polis memurları olay yerine intikal ettikten sonra Bayramoğlu isimli şirketin sahibi de orada iken kimler tarafından darp edildiğinin belirtilmesi karşısında tutanak tanıkları olan polis memurları ile olayla ilgili görgüye dayalı bilgisi bulunan şirket sahibinin kim olduğu belirlenerek dinlenilmeleri gerektiği gözetilmeden, eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,
b) Suça sürüklenen çocuklar....,..... hakkında... Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 01.10.2012 tarih, 2012/1963 Esas,2012/890 İddianame numaralı iddianamesi ile kamu davası açıldığı, dava dosyasının akıbetinin araştırılarak derdest bir dava bulunmakta ise fiili ve hukuki irtibat nedeniyle öncelikle her iki dosyanın birleştirilmesi, mümkün olmadığı takdirde ise ilgili dosyanın celbi ile mevcut delil durumuna göre sanıkların hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,
Yargıtay 3. Ceza Dairesi, E. 2019/17877, K. 2020/1341, 21 Ocak 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama