Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2019/18305 K.2020/1485

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Aşamalarda değişmeyen sanık savunması ve tüm dosya kapsamından, olay öncesinde müştekinin sanığa küfür edip müştekinin de sanığa yumruk vurduğu, aynı dosyadan müştekinin sanığa karşı kasten yaralama suçundan hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, bu suretle ilk haksız hareketin müştekiden kaynaklandığı tüm dosya kapsamından anlaşılmakla, sanık lehine 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin asgari oranda uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

2) Sanığın olayı samimi olarak itiraf ettiği, olay sonrasında kaçmayıp müştekinin yüzünü yıkamasına yardımcı olduğu, kendi iradesi ile teslim olduğu, duruşmaları takip ederek pişmanlığını dile getirdiği ve sabıkasız olduğu da dikkate alındığında, sanık lehine 5237 sayılı TCK'nin 62. maddesinin uygulanması gerektiği gözetilmeden, soyut ve yetersiz gerekçe ile uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

3) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle, hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,