Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2019/18554 K.2020/2638

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık ... tarafından verilen temyiz dilekçesinin içeriğinden; yalnızca kendi hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmünü sanık sıfatıyla temyiz ettiği anlaşılarak yapılan incelemede;

1)Mağdur ... hakkında Kartal Adli Tıp Şube Müdürlüğü tarafından düzenlenen ve hükme esas alındığı anlaşılan 07.01.2014 tarihli rapora göre, mağdurda meydana gelen yaralanmanın basit tıbbi müdahale ile giderilebilir nitelikte olduğunun belirtilmesi karşısında, sanık hakkında hatalı uygulama yapılarak 5237 sayılı TCK'nin 86/2. maddesi yerine TCK'nin 86/1. maddesi uyarınca ceza tayini,

2)Tarafların aşamalardaki beyanları ve alınan doktor raporlarına göre sanık ve mağdurun karşılıklı birbirlerini yaralamaları şeklinde gerçekleşen olayda, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarihli, 2002/4-238 Esas - 2002/367 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığı şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenemediğinde şüpheli kalan bu hal nedeni ile sanık lehine 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükmünün uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılmaması,

3)Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı kararı ile TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle, hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,