Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2019/2937 K.2019/13434

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

1) Sanığın birlikte yaşadığı ...'dan olaydan yaklaşık 2.5 yıl önce ayrılan katılanın, olay günü sanık ve ...'un birlikte yaşadıkları eve gelerek, evin giriş kapısının camını kırmak sureti ile açtıktan sonra içeri girerek ... ile tartışıp, karşılıklı birbirlerini yaraladıkları ve sanığın da katılana eli ile vurduğu olayda, katılanın, sanık ve ...'un rızası hilafına evlerinin kapı camını kırarak içeri girmesi ve sanığın aşamalarda aksi kanıtlanamayan savunmasında kendisine hakaret edip, saldıran katılanı yaralaması eyleminin, 5237 sayılı TCK'nin 25. maddesinde düzenlenen meşru savunma kapsamında kalıp kalmadığının kararda tartışılmaması,

2) Kabule göre; katılan ...'ın yaralanmasına ilişkin Tarsus Devlet Hastanesince düzenlenen 22.06.2015 tarihli raporda, yaralanmanın basit tıbbi müdahale ile giderilip giderilmeyeceği hususunda görüş bildirilmediği gözetilmeden, yetersiz raporun hükme esas alınması,

3) Sanığın adli sicil kaydında başkaca tekerrüre esas sabıkası olmadığı gözetildiğinde, tekerrüre esas alınan Bakırköy (Kapatılan) 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 10.07.2014 tarih ve 2014/279 Esas – 2014/1085 Karar sayılı ilamıyla sanığın 5237 sayılı TCK'nin 106/1-1.cümle maddesi gereğince hakaret suçundan cezalandırılmasına karar verildiği ancak.

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. maddesi gereğince uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenerek, tekerrüre esas alınan suçun da uzlaşma kapsamına alındığı anlaşılmakla.

TCK'nin 2. ve 7. maddeleri de gözetilerek, sanık hakkında tekerrüre esas alınan hükme ilişkin uzlaştırma işlemi yapılıp yapılmadığı mahkemesinden sorularak, sonucuna göre TCK'nin 58. maddesinde düzenlenen tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının belirlenmesinde zorunluluk bulunması,