Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2019/3619 K.2019/11145

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanığın kovuşturma aşamasında yaşı küçük mağdur kızı ile suç tarihinde telefonlarına yanıt vermemesine ve gezmemesi gereken insanlarla gezdiği için sinirlenerek sert olmamak suretiyle hafifçe sol eliyle mağdurun yanağına vurduğunu savunduğu ve mağdurun aşamalardaki mağdur ve tanık anlatımları ile adli raporu ile doğrulandığı şekilde yaralandığı olayda, sanığın altsoya karşı basit yaralama suçundan cezalandırılması yerine "sanığın eyleminin terbiye hakkından doğan disiplin yetkisinin kullanılması sınırları içerisinde olduğu" şeklindeki yasal olmayan gerekçe ile yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

2) Hüküm fıkrasında sanık hakkında kasten yaralama suçundan 5271 sayılı CMK'nin 223/4-d maddesi uyarınca “ceza verilmesine yer olmadığına” karar verildiği belirtildiği halde, gerekçe kısmında "sanığın eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 232 maddesi kapsamında kaldığı dikkate alınarak sanığın 5271 sayılı Kanun'un 223/4-d maddesi gereğince beraatine” karar verildiği belirtilmek suretiyle gerekçe ile hüküm fıkrası arasında çelişki yaratılması,