Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2019/4439 K.2019/11740

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık ... hakkında 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan açılan kamu davası ile ilgili olarak ve yine 5237 sayılı TCK'nin 54. maddesi uyarınca müsaderesi talep edilen adli emanette kayıtlı bıçaklar hakkında bir hüküm verilmemiş ise de, bu hususlarda zamanaşımı süresince hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin sanık hakkında mağdur ...'a yönelik kasten yaralamaya teşebbüs suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

1) Sanık hakkında mağdur ...'ı kasten yaralamaya teşebbüs suçundan verilen mahkumiyet hükmünde;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

a) Sanığın mağdur ...'a bıçak salladığı, ancak isabet ettiremediği kabul edilmesine rağmen, sanığın 5237 sayılı TCK'nin 86/2. maddesi uyarınca verilen temel cezasında TCK'nin 86/3-e maddesi uyarınca artırım yapılmaması suretiyle sanığa eksik ceza tayini,

b) Sanığa TCK'nin 86/2. maddesi uyarınca temel ceza olarak verilen "4 ay hapis cezası"ndan TCK'nin 35. maddesi uyarınca (2/3) oranında indirim yapılması sırasında sanığın "1 ay 10 gün hapis cezası" ile cezalandırılması yerine, "2 ay hapis cezası" ile cezalandırılması ve yine bu ceza miktarı üzerinden TCK'nin 62/1. maddesi uyarınca (1/6) oranında indirim yapılması sırasında "1 ay 3 gün hapis cezası" ile cezalandırılması yerine, "25 gün hapis cezası" ile cezalandırılmasına karar verilmesi suretiyle sanığa eksik ceza tayini,

Kabul ve uygulamaya göre,

c) Önceden hapis cezasına mahkumiyeti bulunmayan sanığın teşebbüs aşamasında kalan eylemi sebebiyle sonuç ceza olarak verilen "25 gün hapis cezası"nın TCK'nin 50/3. maddesi uyarınca aynı maddenin 1. fıkrasında yazılı tedbirlerden birine çevrilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

d) Karşılıklı kavga şeklinde gelişen olayda, sanığın ve mağdurların olayın çıkış sebebini ve gelişimini farklı şekilde anlattıkları anlaşılmakla, olayın çıkış sebebi ve gelişimi üzerinde durularak ilk haksız hareketin kimden geldiğinin tespitine çalışılması; bunun mümkün olmaması halinde Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarih ve 2002/4 - 238 Esas - 367 sayılı Kararı uyarınca ve bu kararla uyumlu Ceza Dairelerinin yerleşmiş ve süreklilik gösteren kararlarında kabul edildiği üzere, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığı şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenemediğinde, şüpheli kalan bu halin sanık lehine 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin asgari seviyede (1/4) oranında uygulanmasını gerektirdiğinin gözetilmemesi,

e) 5271 sayılı CMK'nin 231/8. maddesine, 28.06.2014 tarih ve 29044 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 72. maddesi ile eklenen "Denetim süresi içinde, kişi hakkında kasıtlı bir suç nedeniyle bir daha hükmün açıklanması geri bırakılmasına karar verilemez." şeklindeki hükmün ancak yürürlük tarihinden sonra işlenen suçlar bakımından uygulanabileceği, sanığın adli sicil kaydında yer alan ve 6545 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikten önce 12.06.2014 tarihlerinde kesinleşen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının yeniden hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına engel teşkil etmeyeceği,

bu nedenle CMK'nin 231. maddesine uygun şekilde objektif ve subjektif koşulların gerçekleşip gerçekleşmediği ayrı ayrı değerlendirilip sonucuna göre sanık hakkında CMK'nin 231. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ile o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerle, 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA,

2) Sanık hakkında mağdurlar ... ile ...'ı kasten yaralama suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

a) Mağdur ...'ın yaralanmasına ilişkin ... Devlet Hastanesince tanzim edilen 12.04.2015 tarihli adli raporda; "Sağ elde 5 cm lik kesi olduğu ve durumu bildirir geçici hekim raporu olduğu” belirtilmesine rağmen, tüm tedavi belgeleri ve raporları varsa grafilerinin en yakın Adli Tıp Kurumu Şube Müdürlüğü'ne gönderilip, mağdurun yaralanmasının niteliği hususunda TCK'nin 86 ve 87. maddeleri kapsamında kesin raporunun tanzimi istenilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayini gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

b) Karşılıklı kavga şeklinde gelişen olayda, sanığın ve mağdurların olayın çıkış sebebini ve gelişimini farklı şekilde anlattıkları anlaşılmakla, olayın çıkış sebebi ve gelişimi üzerinde durularak ilk haksız hareketin kimden geldiğinin tespitine çalışılması; bunun mümkün olmaması halinde Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarih ve 2002/4 - 238 Esas - 367 sayılı Kararı uyarınca ve bu kararla uyumlu Ceza Dairelerinin yerleşmiş ve süreklilik gösteren kararlarında kabul edildiği üzere, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığı şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenemediğinde, şüpheli kalan bu halin sanık lehine 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin asgari seviyede (1/4) oranında uygulanmasını gerektirdiğinin gözetilmemesi,

c) 5271 sayılı CMK'nin 231/8. maddesine, 28.06.2014 tarih ve 29044 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 72. maddesi ile eklenen "Denetim süresi içinde, kişi hakkında kasıtlı bir suç nedeniyle bir daha hükmün açıklanması geri bırakılmasına karar verilemez." şeklindeki hükmün ancak yürürlük tarihinden sonra işlenen suçlar bakımından uygulanabileceği, sanığın adli sicil kaydında yer alan ve 6545 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikten önce 12.06.2014 tarihlerinde kesinleşen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının yeniden hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına engel teşkil etmeyeceği,

bu nedenle CMK'nin 231. maddesine uygun şekilde objektif ve subjektif koşulların gerçekleşip gerçekleşmediği ayrı ayrı değerlendirilip sonucuna göre sanık hakkında CMK'nin 231. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,