Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2019/5618 K.2019/13094

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak; Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre; olay tarihinde sanığın güvenlik görevlisi olarak görev yaptığı hastanede yoğunluk nedeni ile hastaların sırasına göre muayeneye almak için doktor ve sekretere yardım ettiği, mağdurun sırası geçtiği halde muayene için çağrılmaması nedeniyle tartıma çıktığı, mağdurun ve tanık ...'in soruşturma aşamasında, “mağdurun neden çağrılmadığını yüksek sesle sorması üzerine sanığın "çok konuşma içeri gir." diyerek kolundan tutarak ittirdiğini ve karşılıklı olarak birbirini darp ettiklerini” beyan etmeleri, mağdur ve sanığın basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandıkları anlaşılmakla,

5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin de tartışılarak sanık hakkında, üzerine atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken eylemin meşru savunma sınırları içerisinde kaldığından söz edilerek yazılı şekilde karar verilmesi,

2) Kabule göre; sanığın eylemi 5237 sayılı TCK'nin 25/1. maddesi gereğince meşru müdafaa sınırları içinde kaldığından, 5271 sayılı CMK'nin 223/2-d maddesi uyarınca sanık hakkında "beraat" kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden CMK'nin 223/2-c maddesi uyarınca "ceza verilmesine yer olmadığına" dair karar verilmesi,