Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2019/5681 K.2019/13445

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Sanığın yumruk atmak suretiyle mağduru yüzünde sabit iz olacak şekilde yaraladığı olay nedeniyle hüküm kurulurken; sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 86/1 maddesi uyarınca belirlenen hapis cezasının, TCK'nin 87/1-c maddesi uyarınca bir kat artırılması, aynı maddenin son fıkrası uyarınca cezanın 3 yılın altında kalması halinde TCK'nin 87/1-c-son maddesi uyarınca 3 yıl hapis cezası verilmesi gerektiği gözetilmeden, TCK'nin 87/1-c gereğince 2 kat artırım yaptığı belirtilerek 3 yıl hapis cezasına çıkartılmak suretiyle yazılı şekilde uygulama yapılması,

2) Tarafların aşamalardaki beyanları ve alınan adli raporlarına göre karşılıklı şeklinde gerçekleştiği anlaşılan ve sanığın da yaralandığı olayda, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığının belirlenemediği, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarih ve 2002/4-238 Esas 367 Karar sayılı kararı uyarınca ve bu kararla uyumlu Dairemizin yerleşmiş ve süreklilik gösteren kararlarında da kabul edildiği üzere, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığı şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenemediğinde şüpheli kalan bu halin sanık lehine 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükmünün uygulanıp uygulanmayacağının tartışmasız bırakılması,

3) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle, hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,