Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2019/7247 K.2019/16353

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın adli sicil kaydında tekerrüre esas mahkumiyeti bulunmasına rağmen sanık hakkında tekerrür hükümlerinin hiç uygulanmamış olması aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

1) Sanığın üzerine atılı 5237 sayılı TCK'nin 86/2. maddesinde düzenlenen kasten yaralama suçunun uzlaşmaya tabi olması karşısında, soruşturma ve kovuşturma aşamasında taraflara uzlaşmayı kabul edip etmediklerinin sorulmadığı anlaşılmakla, taraflar arasında öncelikle 5271 sayılı CMK'nin 6763 sayılı Kanun ile değişik 253 ve 254. maddeleri gereğince uzlaştırma girişiminde bulunulması, uzlaştırma girişiminin başarısızlıkla sonuçlanması üzerine yargılamaya devam olunarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği düşünülmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

2) Sanık hakkında hüküm kurulurken 5237 sayılı TCK'nun 61. maddesine göre temel ceza belirlenirken “Suçun işleniş biçimi, suçun işlenmesinde kullanılan araçlar, suçun işlendiği zaman ve yer, suç konusunun önem ve değeri, meydana gelen zararın ağırlığı...” gibi etkenlerin göz önüne alınması gerektiği düşünülmeden, teşdit nedenleri olaya ve sanığa göre somutlaştırılmadan, makul ve yeterli gerekçe de gösterilmeden atılı suçtan sanık hakkında kurulan hükme gerekçesiz bir şekilde en üst şekilde teşdit uygulanması,

3) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas- 2015/85 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,