Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2019/8342 K.2019/16024

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak; Gereği görüşülüp düşünüldü: Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine ancak;

1) Karşılıklı kavga şeklinde gelişen olayda, sanığın mağdurların kendisine küfür ettiğini, mağdurların ise sanığın kendilerine küfür ettiğini iddia etmesi karşısında ilk haksız hareketin hangi taraftan geldiğinin tespit edilemediği,

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarih ve 2002/4-238 Esas - 367 Karar sayılı kararı uyarınca ve bu kararla uyumlu Dairemizin yerleşmiş ve süreklilik gösteren kararlarında da kabul edildiği üzere, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığı şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenemediğinde şüpheli kalan bu halin sanık lehine TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükmünün TCK'nin 3.maddesinde belirtilen orantılılık ilkesi gereğince (1/4) oranında uygulanmasını gerektirdiği halde, yerinde olmayan gerekçe ile uygulanmayarak sanığa fazla ceza tayini,

2) Sanık hakkında tekerrür hükümleri uygulanırken, tekerrüre esas mahkûmiyetlerden en ağır cezayı içeren Şanlıurfa 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 09.04.2013 tarihli 2013/372 Esas-2013/410 Karar sayılı ilamının tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden, daha hafif cezayı içeren Şanlıurfa 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 27.11.2011 tarihli 2011/1927 Esas- 2012/1012 Karar sayılı ilamının tekerrüre esas alınması,

3) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı Kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,