Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2019/9522 K.2019/17058

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak; Gereği görüşülüp düşünüldü: Yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

1) Sanıkların, kardeş oldukları ve yargılama konusu eylemlerini, 5237 sayılı TCK’nin 6/1-f maddesi kapsamında silahtan sayılan “sopa” ve “ağaç parçası” ile işledikleri anlaşılmakla, birden fazla nitelikli hal ihlaline neden olan sanıklar hakkında TCK’nin 86/2. maddesine göre temel cezanın tayininde, TCK'nin 61. maddesinde yer alan kriterler ile aynı Kanun'un 3. maddesinde bulunan “cezada orantılılık” ilkesi nazara alınarak, alt sınırdan uzaklaşılması ve bu miktar üzerinden TCK’nin 86/3-son maddesi gereği (½) oranında arttırım yapılarak hüküm tesisi gerekirken;

her iki sanık hakkında hüküm kurulurken, TCK’nin 86/2. maddesinin tatbiki sırasında temel cezanın alt sınırdan (120 gün karşılığı adli para cezası) tespiti ile TCK’nin 86/3-a ve 86/3-e maddeleri ayrı ayrı gerekçe gösterilmek ve arttırım oranı gösterilmemek suretiyle TCK’nin 86/3-son maddesi gereği, yasal olmayan şekilde arttırım oranında teşdit uygulanmak suretiyle hüküm kurulması,

2) Oluş, iddia ve tüm dosya kapsamına göre, sanıklar arasında karşılıklı yaralama şeklinde gerçekleştiği anlaşılan olayda, ilk haksız hareketi oluşturan fiilin kimden geldiğinin belirlenmeye çalışılması, bunun mümkün olmaması halinde ise Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarihli ve 2002/4 - 238 Esas - 367 Karar sayılı kararı ve bu kararla uyumlu ceza dairelerinin yerleşmiş ve süreklilik gösteren içtihatlarında kabul edildiği üzere, şüpheli kalan bu halin sanıklar lehine değerlendirilmesiyle 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin asgari (¼) oranında uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışmasız bırakılması,

3) 5275 sayılı Kanun'un 106/3. maddesinde 6545 sayılı Kanun'la yapılan değişiklik karşısında, infazda yetkiyi kısıtlayacak şekilde sanıklar hakkında, “ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğine” karar verilmesi,