Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2020/10994 K.2020/13630

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Tüm dosya kapsamından sanığın öz kardeşi olan müştekiye karşı 5237 sayılı TCK’nin 6/1-f hükmü kapsamında silahtan sayılan bıçak ile eylemini gerçekleştirmiş olduğu anlaşılmakla, sanık hakkında kurulan hükümde, birden fazla nitelikli halin (TCK'nin 86/3-a ve 86/3-e maddeleri) bulunması nedeniyle, TCK'nin 86/1. maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken, TCK'nin 3. maddesindeki orantılılık ilkesi ve TCK'nin 61. maddesi dikkate alınarak hakkaniyete uygun ve sonuca etkili olacak şekilde alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2) İddianamede talep edilmediği halde, sanığa 5271 sayılı CMK'nin 226. maddesi uyarınca ek savunma hakkı tanınmadan TCK'nin 87/1-son maddesi uygulanmak suretiyle, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (Pelissier ve Sassi/Fransa, No:2544/94, P. 67, Sadak ve diğerleri/Türkiye No:29900/96, 29901/96, 29902/96, 29903/96, 17.07.2001) kararlarında belirtildiği üzere sanığa Avrupa insan Hakları Sözleşmesinin "Adil yargılanma hakkı" başlıklı 6. maddesine, Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının "Hak arama hürriyeti" başlıklı 36. maddesine ve CMK'nin 193.maddesine muhalefet edilerek sanığın savunma hakkının kısıtlanması,

3) Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak, Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas- 2015/8 Karar sayılı kararı ile TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle, hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,