Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2020/11191 K.2020/15972

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.04.2017 gün, 2015/1167 Esas ve 2017/247 sayılı Kararında belirtildiği üzere, sanığa ek savunma hakkı tanınmadan, iddianamede gösterilmeyen 5237 sayılı TCK'nin 87/1-son maddesinin uygulanması suretiyle Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin (Pelissier ve Sassi/Fransa, No: 25444/94, P. 67, Sadak ve diğerleri/Türkiye No: 29900/96, 29901/96, 29902/96, 29903/96, 17.07.2001) kararlarında belirtildiği üzere, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin “Adil yargılanma hakkı” başlıklı 6. maddesine, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın “Hak arama hürriyeti” başlıklı 36. maddesine ve CMK’nin 226. maddesine muhalefet edilerek sanığın savunma hakkının kısıtlanması,

2) Sanık hakkında 5275 sayılı CGİK'nin 108/2. maddesi gereğince en ağır cezayı içerir mahkumiyet hükmünün tekerrüre esas alınması gerektiği, güncel sabıka kaydında görünmeyen ancak dosya arasında bulunan sabıka kaydında görünen daha ağır mahkumiyet hükmünü içerir Sivaslı Sulh Ceza Mahkemesinin 19.04.2007 tarih, 2006/150 Esas- 2007/54 Karar sayılı ilamının Yargıtay denetimine elverişli olacak şekilde kesinleşme ve infaz tarihlerini gösterir bilgilerinin mahkemesinden getirtilerek tekerrüre esas alınıp alınmayacağı değerlendirilmeden, daha hafif mahkumiyet hükmünü içerir Sivaslı Asliye Ceza Mahkemesinin 07/10/2010 tarih, 2010/61 Esas - 2010/144 Karar sayılı ilamının tekerrüre esas alınması,

3) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,