Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2020/11584 K.2020/14819

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

1) Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.04.2017 gün, 2015/1167 Esas ve 2017/247 sayılı Kararında belirtildiği üzere, suça sürüklenen çocuğa ek savunma hakkı tanınmadan, iddianamede gösterilmeyen 5237 sayılı 87/1-son maddesinin uygulanması suretiyle Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (Pelissier ve Sassi/Fransa, No: 25444/94, P. 67, Sadak ve diğerleri/Türkiye No: 29900/96, 29901/96, 29902/96, 29903/96, 17.07.2001) kararlarında belirtildiği üzere, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “Adil yargılanma hakkı” başlıklı 6. maddesine, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın “Hak arama hürriyeti” başlıklı 36. maddesine ve CMK’nin 226. maddesine muhalefet edilerek sanığın savunma hakkının kısıtlanması,

2) Oluşa ve dosya kapsamına göre; mağdur ...'in soruşturma aşamasında alınan ilk beyanına göre, olay günü suça sürüklenen çocuğu gördüğünde ''ne işin var buralarda, yine hırsızlığa mı geldin'' dediğini, tokat attığını ve suça sürüklenen çocuğun da kendisini bıçakladığını ifade etmesi ve suça sürüklenen çocuğun da olayın başlangıcını bu şekilde anlatması bir bütün halinde değerlendirildiğinde, ilk haksız hareketin mağdurdan kaynaklandığı sabit olduğu halde, suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanmaması,

3) Suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nin 86/1. maddesi uyarınca tayin edilen "1 yıl 6 ay" hapis cezasının, TCK'nin 86/3-e maddesi uyarınca 1/2 oranında artırılması sırasında ''1 yıl 15 ay'' hapis cezası yerine hesap hatası yapılarak "2 yıl 3 ay" hapis cezası olarak belirlenmesi ve aynı şekilde bu cezanın TCK'nin 87/1-d maddesi gereğince bir kat artırılması sonucu ''2 yıl 30 ay hapis" cezası yerine, ''4 yıl 6 ay hapis" cezasına hükmolunması;