Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2020/11892 K.2020/13040

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak; Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Oluş, iddia, dosya kapsamı, tarafların hazırlık beyanları ile haklarında Adli Tıp Kurumu Kocaeli Şube Müdürlüğünce tanzim olunan 22/01/2016 tarihli raporlardı, her iki tarafında boyun bögelerinde tarif edilen yaralanmaların, kesici alet ile temas neticesinde gerçekleşebileceği, bahse konu adli muayene raporlarının, mağdur sanıkların hazırlık aşamasındaki beyanları ile uyumlu oldukları nazara alınarak,

her iki sanığın da yargılama konusu eylemlerinin 5237 sayılı TCK’nin 6/1-f maddesi kapsamında silahta sayılan bıçakla işledikleri ve eylemin TCK’nin 86/3-e maddesi kapsamında kalması nedeniyle soruşturma ve kovuşturmasının şikayet şartına bağlı oladığı dikkate alınarak mahkumiyetlerine karar verilmesi gerekirken, delillerin takdirinde ve suç vasfında yanılgıya düşülerek her iki sanık hakkında da 5237 sayılı TCK’nin 73/4. ve 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddeleri gereği şikayet yokluğu nedeniyle kamu davalarının düşürülmesine karar verilmesi,

2) Sanık ... yönünden; eylemin suç oluşturmaması nedeniyle derhal beraat kararı verilmesi gereken hal dışında, delillerin takdir ve tayininin gerektiği durumlarda, sanığa iddianame okunup, 5271 sayılı CMK'nin 191. ve 147. maddeleri uyarınca usulüne uygun olarak yasal hakları hatırlatılıp, yargılama konusu suça ilişkin savunması tespit edilerek hüküm kurulması gerekliliği gözetilmeyerek, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (Correia de Matos/Portekiz, No: 48188/99, 15.11.2001.

Foucher/Fransa, No: 22209/93, 18.03.1997, P. 36) kararlarında belirtildiği üzere sanığa kendini savunma hakkının tanınmaması suretiyle Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “Adil yargılanma hakkı” başlıklı 6. maddesine, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın “Hak arama hürriyeti” başlıklı 36. maddesine ve 5271 sayılı CMK’nin 147, 191. ve 193. maddelerine aykırı davranılması,

3) Sanıkların yargılama konusu eylemlerinin, 5237 sayılı TCK’nin 86/2. maddesi kapsamında yer alan “Basit Kasten Yaralama” suçuna ilişkin olduğu, bahse konu eylem yönünden öngörülen ceza miktarının “dört aydan bir yıla kadar hapis veya adli para cezası”na ilişkin olduğu anlaşılmakla.

17/10/2019 tarih ve 7188 sayılı Kanun’un 24. maddesi ile yeniden düzenlenen 5271 sayılı CMK’nin 251/1. maddesine göre, “Asliye ceza mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir.” şeklindeki hükme, 7188 sayılı Kanun’un 31. maddesinde yer alan geçici 5/1-d maddesi ile “1/1/2020 tarihi itibariyle kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz.” şeklinde sınırlama getirilmiş ise de Anayasa Mahkemesinin,

19/08/2020 tarih ve 31218 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli, 2020/16 Esas ve 2020/33 Karar sayılı iptal kararı ile “...kovuşturma evresine geçilmiş...” ibaresine ilişkin esas incelemenin aynı bentte yer alan “...basit yargılama usulü...” yönünden Anayasa'ya aykırı olduğuna ve iptaline karar verildiği, böylece “kovuşturma evresine geçilmiş basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden iptal kararı” verildiği anlaşılmakla;

her ne kadar Anayasa Mahkemesi kararları geriye yürümez ise de CMK’de yapılan değişikliklerin derhal uygulanması ilkesi geçerli olsa da iptal kararının sonuçları itibariyle Maddi Ceza Hukukuna ilişkin olduğu, zira CMK’nin 251/3. maddesinde “Basit yargılama usulü uygulanan dosyalarda sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir.” şeklindeki düzenleme gereği maddi ceza hukuku anlamında sanıklar lehine sonuç doğurmaya elverişli olduğundan, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi Büyük Dairesinin (Scoppola v İtalya (No: 3 – GC), No: 126/05, 22 Mayıs 2012) kararında belirtildiği üzere,

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “Kanunsuz ceza olmaz.” başlıklı 7. maddesi, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın “Suç ve cezalara ilişkin esaslar” başlıklı 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nin 7. ve 5271 sayılı CMK’nin 251. maddeleri uyarınca dosyanın “Basit Yargılama Usulü” yönünden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,