Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2020/12440 K.2020/17023

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanıklar Fatma Seyyar ve ... hakkında kasten yaralama suçlarından verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlara yönelik katılan ... vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.02.2009 gün 2009/13 Esas – 2009/12 Karar sayılı kararı uyarınca, sanıklar hakkında verilen 5271 sayılı CMK'nin 231. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarının, 5271 sayılı CMK'nin 231/12. maddesi uyarınca itirazı kabil olup, temyizi mümkün bulunmadığından, temyizen incelenmeyen dosyanın bu suç bakımından incelenmeksizin mahalli mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

2) Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne ilişkin sanığın temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanığın yokluğunda verilen 10.12.2015 tarihli gerekçeli kararın, 01.02.2016 tarihinde sanığa tebliğ edildiği, sanığın tebliğ edilen hükmü, 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 310/1. maddesinden öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 18.01.2017 tarihinde temyiz etmesi karşısında, temyiz talebinin istem gibi süreden REDDİNE,

3) Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan kurulan beraat hükmü ile sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne karşı katılan ... vekilinin temyiz taleplerinin incelenmesinde;

a) Tüm dosya kapsamı ve duruşma tutanaklarına göre; katılan ... ve vekilinin huzuruyla yapılan 17.09.2015 tarihli oturumda bir sonraki duruşma gününün ilgili hususların ikmali amacıyla 02.02.2016 tarihi olarak belirlendiği halde 10.12.2015

tarihinde ilgili sebeple ilk olarak bir ara oturum açılıp bilahare katılan ... veya vekili haberdar edilmeden aynı gün öğleden sonraya duruşma saati verildikten sonra yazılı şekilde hükümler kurulmak suretiyle iddia ve savunma haklarının kısıtlanması,

b) Sanık ... hakkında verilen beraat hükmü yönünden; sanığın suçlamayı kabul etmeyerek katılanı darp etmediğini savunmasına,katılanın ise sanıkların hep birlikte kendisini darp ettiğini beyan etmesine göre; olay mahalline ait kamera görüntülerinin dosyada bulunduğu ancak güvenlik kameralarından elde edilen görüntüler ile sanığa ait fotoğraflar temin edilip uzman bilirkişi tarafından karşılaştırılıp kriminal rapor aldırılmadığı, katılana soruşturmada ve duruşmada yaptırılmış bir teşhisinde bulunmadığının anlaşılması karşısında; katılan ile sanığın mümkün ise yüzleştirilerek,

mümkün olmadığı takdirde sanığa ait teşhise elverişli fotoğraflar katılana gösterilerek ve incelemeye ehil, ihtisas alanı bulunan birime gönderilerek, kamera kayıtlarında katılanı yaraladığı görülen şahıslar ile birlikte sanığın da katılanı darp edip etmediği tespit edilip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tespit edilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik incelemeyle yetinilerek, yerinde ve yeterli olmayan gerekçe ile yazılı şekilde sanığın beraatine karar verilmesi,

c) Kabule göre de; Karar tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 14/1. maddesinde; "Kamu davasına katılma üzerine, mahkumiyete ya da hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş ise vekili bulunan katılan lehine tarifenin ikinci kısmın ikinci bölümünde belirlenen avukatlık ücreti sanığa yükletilir." şeklindeki düzenleme karşısında, kendisini vekille temsil ettiren katılan ... lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

d) Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.04.2017 gün, 2015/1167 Esas-2017/247 sayılı kararında da belirtildiği üzere, sanık ...’a ek savunma hakkı tanınmadan, iddianamede gösterilmeyen 5237 sayılı TCK'nin 87/1-son maddesinin uygulanması suretiyle 5271 sayılı CMK'nin 226. maddesine aykırı davranılması,

e) Sanık ...'ın mahkemece mükerrirliğine esas alınan Aydın 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.09.2013 tarih ve 2013/108 Esas, 2013/517 Karar sayılı ilamının incelemeye konu suç tarihi olan 15.06.2013 tarihinden sonra 03.10.2013 tarihinde kesinleştiği anlaşılmakla tekerrüre esas olmadığının gözetilmemesi,