Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2020/13493 K.2020/17282

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.04.2017 gün, 2015/1167 Esas ve 2017/247 sayılı Kararında belirtildiği üzere, sanığa ek savunma hakkı tanınmadan, iddianamede gösterilmeyen 5237 sayılı TCK'nin 87/1-son maddesinin uygulanması suretiyle Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (Pelissier ve Sassi/Fransa, No: 25444/94, P. 67, Sadak ve diğerleri/Türkiye No: 29900/96, 29901/96, 29902/96, 29903/96, 17.07.2001) kararlarında belirtildiği üzere, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “Adil yargılanma hakkı” başlıklı 6. maddesine, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın “Hak arama hürriyeti” başlıklı 36. maddesine ve CMK’nin 226. maddesine muhalefet edilerek sanığın savunma hakkının kısıtlanması,

Kabul ve uygulamaya göre;

2) Sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulama maddesi olan TCK'nin 29/1. maddesinin hükümde gösterilmemesi suretiyle CMK'nin 232/6 maddesine muhalefet edilmesi,

3) Sanık hakkında TCK'nin 86/1, 86/3-e, 87/1-c, son ve 29. maddeleri uyarınca tayin olunan "3 yıl 9 ay hapis" cezasından TCK'nin 62/1. maddesi uyarınca (1/6) oranında indirim yapılırken "3 yıl 1 ay 15 gün hapis" cezası yerine, hesap hatası yapılarak "2 yıl 13 ay 15 gün hapis" cezasına karar verilmesi suretiyle eksik ceza tayini,

4) Kasti suçtan verilen hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak, Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,