Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2020/14090 K.2020/19433

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak; Gereği görüşülüp düşünüldü: 1) Katılan sanık ... hakkında “temyiz talebinin reddi” kararına yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

Katılan sanık ...’nin yokluğunda verilip, 24/06/2016 tarihinde tebliğ edilen hükme karşı, 30.06.2016 tarihli ve havale tarihli dilekçe ile temyiz başvurusunda bulunduğu, mahkemece aynı günlü ek karar ile “hükmolunan adli para cezasının tür ve miktarı itibariyle, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesiyle 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi uyarınca hükmün kesin nitelikte bulunduğu” gerekçesiyle temyiz talebinin reddine karar verildiği, ek kararın sanığa 12.07.2016 tarihinde tebliğ edildiği,

ancak sanığın, temyiz talebinin reddine ilişkin ek karara yönelik herhangi bir temyiz talebinin bulunmadığı anlaşılmakla, dosyanın incelenmeksizin mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

2) Sanık ... hakkında “Kasten Yaralama” suçundan verilen “ceza verilmesine yer olmadığı”na ilişkin karara yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

Sanığın eyleminin meşru müdafaa kapsamında kaldığının kabulü karşısında, 5237 sayılı TCK’nin 25/1. ve 5271 sayılı CMK'nin 223/2-d maddeleri gereğince beraat kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi,