Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2020/16060 K.2021/1185

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak; Gereği görüşülüp düşünüldü: 1) Sanık hakkında 31.03.2014 ve 01.04.2014 tarihlerinde mağdur ...'e karşı kasten yaralama suçunu işlediğinden bahisle kamu davası açıldığı hususunun iddianame anlatımında açıkça anlaşılmasına rağmen sevk maddelerinde 5237 sayılı TCK'nin 86/2,3-e, 58 maddelerinin bir kez talep edildiği anlaşılmakla, sanığa iki kez TCK'nin 86/2,3-e, 58. maddelerinin uygulanma ihtimaline binaen ek savunma hakkı tanınmadan iki kez mahkumiyetine karar verilmesi,

2) Katılan beyanı, katılan hakkında düzenlenen doktor raporu birlikte değerlendirildiğinde sanığın yüklenen kasten yaralama suçunu işlediği anlaşılmış ise de, sanığın 31.03.2014, 01.04.2014 tarihli her iki olayda mı yoksa tek bir olayda ise, hangi tarihli olayda atılı suçu işlediğinin tam olarak belirlenemediği,

mağdurun kollukta, ilk olayda sanığın kendisine vurmaya çalıştığını, devamında kendilerini takip ettikleri ve ikinci olayda demir eşyayla başına vurduğunu beyan ettiği, mahkemede alınan beyanında, ilk olayda sanık ile tartıştıkların, ikinci olayda da temyiz dışı sanıklarla birlikte sanık ...'ın üzerine saldırdığını, Barış'ın elinde bıçak olduğunu belirttiği, tanık Soner'in de kolluk ve mahkeme beyanları arasında çelişki olduğu anlaşılmakla, beyanlar arasındaki çelişki giderildikten sonra hangi beyana ne suretle üstünlük tanındığı yeterince açıklanıp tartışılarak hükümler kurulması gerekirken,

yetersiz gerekçe ile iki ayrı mahkumiyet hükmü kurulması,

3) İki tarafın da olayın çıkış sebebini ve gelişimini farklı şekilde anlattıkları, karşılıklı yaralama eylemlerinin bulunduğu anlaşılmakla, olayın çıkış sebebi ve gelişimi üzerinde durularak ilk haksız hareketin kimden geldiğinin tespitine çalışılması; bunun mümkün olmaması halinde Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarih ve 2002/4-238 Esas - 367 sayılı Kararı

uyarınca ve bu kararla uyumlu Ceza Dairelerinin yerleşmiş ve süreklilik gösteren kararlarında kabul edildiği üzere, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığı şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenemediğinde, şüpheli kalan bu halin sanık lehine 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin asgari (1/4) oranında uygulanmasını gerektirip gerektirmediğinin tartışılmaması,