Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2020/16142 K.2021/1032

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak; Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanığın mağdura yönelik olarak 5237 sayılı TCK'nin 151/1. maddesinde yer alan “Mala Zarar Verme” ve TCK’nin 86/2. maddesinde yer alan “Kasten Yaralama” suçlarını birlikte işlediği, 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığın üzerine atılı TCK’nin 151/1. maddesinde düzenlenen mala zarar verme suçunun uzlaşma kapsamına alındığı,

birlikte işlenmesi nedeniyle basit kasten yaralama suçunun da uzlaşma kapsamına girdiği anlaşılmış olmakla, TCK'nin 2. ve 7. maddeleri de gözetilerek, atılı suçlar yönünden 5271 sayılı CMK'nin 6763 sayılı Kanun ile değişik 253. ve 254. maddeleri gereğince uzlaştırma girişiminde bulunulması, uzlaştırma girişiminin başarısızlıkla sonuçlanması halinde yargılamaya devamla hüküm kurulması lüzumu,

2) Sanık hakkında tekerrüre esas alınan Söke 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.09.2011 tarihli 2005/362 Esas 2007/375 Karar sayılı ilamının sanığın 18 yaşından küçükken işlemiş olduğu suça dair mahkumiyet olduğu ve TCK'nin 58/5 maddesi gereğince bu hükmün tekerrüre esas alınamayacağı ve yine sanığın adli sicil kaydına konu diğer ilamların tekerrüre esas olup olmadığı araştırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,