KÜNYE
(Kapatılan)3. Ceza Dairesi 2020/16328 E., 2021/1676 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 21 Ocak 2021
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Kasten yaralama
- Hükümler
- Mahkumiyet
Karar Metni
277 kelime·1 dk okuma
Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;
Gereği görüşülüp düşünüldü:
1) Sanık hakkında katılan ...’ye karşı “Kasten Yaralama” suçundan kurulan hükme yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde;
Hükmolunan adli para cezasının tür ve miktarı itibariyle, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren, 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi uyarınca hükmün kesin nitelikte bulunduğu anlaşıldığından, sanığın temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,
2) Sanık hakkında katılan ...’ye karşı “Kasten Yaralama” suçundan kurulan hükme yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde;
Sanığın eylemi neticesinde katılanda meydana gelen yaralanmaya ilişkin olarak Muğla Üniversitesi Eğitim ve Araştırma Hastanesince tanzim olunan 09/06/2013 tarihli geçici raporda katılanın, hayati tehlikesinin bulunduğu belirtilmiş ise de Adli Tıp Kurumu Muğla Şube Müdürlüğünce tanzim olunan 19/07/2013 tarihli raporda, yaralanmanın hayati tehlikeye neden olmadığı hususunda kesin görüş belirtilmesini müteakip duyu ya da organlardan birinin işlevinin sürekli zayıflaması ya da kaybı hususunda rapor verilebilmesi için olay tarihi üzerinden 18 aylık süre geçtikten sonra katılanın muayene edilmesi gerektiğinin belirtildiği,
aynı Kurum tarafından 12/12/2014 tarihli adli muayene raporunda hayati tehlike yönünden yeniden görüş belirtilmemesinde, sadece duyu ya da organ işlevinin sürekli zayıflaması ya da kaybı yönünden görüş belirtilmesinde bir sakıncanın bulunmadığı anlaşılmakla, tebliğnamenin bozma görüşüne iştirak olunmamıştır.
Yargıtay 3. Ceza Dairesi, E. 2020/16328, K. 2021/1676, 21 Ocak 2021 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama