Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2020/16933 K.2021/1234

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.04.2017 tarih ve 2015/1167 Esas - 2017/247 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere, sanığa ek savunma hakkı tanınmadan, iddianamede gösterilmeyen 5237 sayılı TCK'nin 87/1-son maddesinin uygulanması suretiyle, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (Pelissier ve Sassi/Fransa, No: 25444/94, P. 67, Sadak ve diğerleri/Türkiye No: 29900/96, 29901/96, 29902/96, 29903/96, 17.07.2001) sayılı kararları ile, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “Adil yargılanma hakkı” başlıklı 6. maddesine, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın “Hak arama hürriyeti” başlıklı 36. maddesine ve yine 5271 sayılı CMK’nin 226. maddesine muhalefet edilerek sanığın savunma hakkının kısıtlanması,

2) Müşteki ...’ın sanığın kardeşi olan temyiz dışı suça sürüklenen çocuk ...’a köy yolundan hayvan sürüsünü geçirdiği için “Hayvanlarınız benim kaldığım eve zarar veriyor, evin duvarları sağlam değil, ağabeyin Gökhan’a söyle hayvanlarına sahip çıksın” dediği, akabinde kendisine “şimdi sana kafa vurursam görürsün” diyen Barış’ın kulağından tuttuğu, Barış’ın bu olayı ağabeyi sanık ...’a bildirmesinden sonra,

birlikte köy meydanına gittikleri, Barış’ın kahvehaneden çağırdığı müşteki Nusreddin ile sanık ... arasında çıkan kavgada, Gökhan’ın ensesine elindeki sopa ile vurması sonrasında müştekinin, orta (3) derecede kemik kırığı oluşacak ve hayati tehlike geçirecek nitelikte yaralandığı olayda, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerekip gerekmediğinin tartışmasız bırakılması,