Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2020/17106 K.2021/2053

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak; Gereği görüşülüp düşünüldü:

Kararın sanık ...'nın yokluğunda verildiği, sanığın duruşmada bildirdiği bilinen son adresinin aynı zamanda MERNİS adresi olduğu, yokluğunda verilen gerekçeli kararın adresine doğrudan “MERNİS adresi” ibaresi ile tebliğe çıkartıldığından "Tebligatın 7201 sayılı Tebligat Kanunu 10/1. maddesi gereği bilinen son adresine yapılması gerektiği, bu adreste bulunamaz ise Tebligat Kanunu 21/2. maddesine mernis adresine mernis şerhi ile yapılması" gerektiğinden yapılan tebliğ işleminin usule aykırı olduğu anlaşılmakla; sanık ...'in temyiz talebinin süresinde kabul edilerek,

Küçükçekmece 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.06.2016 tarih ve 2014/198 Esas - 2016/144 Karar sayılı temyiz talebinin reddine ilişkin ek kararın kaldırılmasına karar verilerek ve sanıkların mahkumiyet hükümlerine yönelik yapılan incelemede;

1) Karşılıklı kavga şeklinde gerçekleşen olayda, ilk haksız hareketin hangi taraftan geldiği hususunda taraflar arasında farklı beyanlar bulunduğu, ilk haksız hareketin kimden geldiğinin şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenememesi halinde Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarihli ve 2002/4-238 Esas - 367 sayılı Kararı uyarınca ve bu kararla uyumlu Ceza Dairelerinin yerleşmiş ve süreklilik gösteren kararlarında da kabul edildiği üzere, şüpheli kalan bu halin sanıklar lehine değerlendirilmesiyle sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin asgari oranda uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

2) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanıkların hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,