KÜNYE
3. Ceza Dairesi 2020/1813 E., 2020/4895 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 11 Mart 2020
- Mahkemesi
- Ceza Dairesi
- Suçlar
- Kasten yaralama
- Hükümler
- a) Sanığın yaralama suçundan mahkumiyetine dair; Yıldızeli Asliye Ceza Mahkemesinin 29.01.2019 gün ve 2016/174 Esas, 2019/38 Karar sayılı kararı
Karar Metni
298 kelime·1 dk okuma
b) İstinaf başvurusunun esastan reddine dair; Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 10.12.2019 gün ve 2019/1333 Esas, 2019/2520 Karar sayılı kararı
Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 10.12.2019 gün ve 2019/1333 Esas, 2019/2520 Karar sayılı kararının sanık müdafi tarafından CMK'nin 291. maddesinde belirtilen süre içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.
Dosya incelendi.
Gereği görüşülüp düşünüldü:
1) Sanık hakkında katılan ...’ı yaralama eyleminden kurulan hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine dair karara ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde;
Hükmolunan cezanın miktarı ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nin 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları, miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, sanık müdafiinin temyiz isteminin 5271 sayılı CMK’nin 298. maddesi gereğince isteme uygun olarak REDDİNE,
2) Sanık hakkında katılan ...’yi yaralama eyleminden kurulan hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine dair karara ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde;
Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 10.12.2019 gün ve 2019/1333 Esas, 2019/2520 Karar sayılı mahkumiyet hükmünün tüm dosya kapsamına göre hukuka uygun olduğu anlaşıldığından; sanık müdafinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK’nin 302/1. maddesi gereğince, isteme uygun olarak TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA, hükmolunan ceza miktarı ve tutuklulukta geçen süre göz önüne alındığında, sanık müdafiinin tahliye talebinin REDDİNE,
Yargıtay 3. Ceza Dairesi, E. 2020/1813, K. 2020/4895, 11 Mart 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama