KÜNYE
3. Ceza Dairesi 2020/19928 E., 2020/9246 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 13 Temmuz 2020
- Mahkemesi
- Ceza Dairesi
- Suçlar
- Kasten yaralama, görevi yaptırmamak için direnme, hakaret, trafik güvenliğini tehlikeye sokma, 6136 sayılı Kanun'a aykırılık
- Hükümler
- 1)Sanığın kasten yaralama, görevi yaptırmamak için direnme, hakaret, trafik güvenliğini tehlikeye sokma, 6136 sayılı Kanun’a aykırılık suçlarından mahkumiyetine dair; Ankara 5.Ağır Ceza Mahkemesinin 14/01/2020 gün ve 2019/505 Esas, 2020/4 Karar sayılı kararı
Karar Metni
553 kelime·3 dk okuma
2)Tüm suçlar yönünden istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine dair; Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin 20/02/2020 gün ve 2020/337 Esas, 2020/495 Karar sayılı kararı 3) Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14.Ceza Daresinin görevi yaptırmamak için direnme, hakaret, trafik güvenliğini tehlikeye sokma, 6136 sayılı Kanun’a aykırılık suçlarından temyiz isteminin reddine dair; 19/03/2020 tarihli ek kararı
Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin 20.02.2020 gün ve 2020/337 Esas, 2020/495 Karar sayılı kararı ile 19.03.2020 tarihli ek kararının sanık müdafi tarafından CMK'nin 291 ve 296/2. maddesinde belirtilen süreler içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp düşünüldü: Sanık hakkında hükmedilen ceza miktarına göre, sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin 5271 sayılı CMK'nin 299. maddesi gereğince REDDİNE, 1)Sanık hakkında hakaret ve trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;
Sanık hakkında hakaret ve trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçlarından verilen kararların türü ve karar tarihi gözetildiğinde, 28.02.2019 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun ile yeniden düzenlenen 5271 sayılı CMK'nin 286/2-d maddesi uyarınca, ilk defa bölge adliye mahkemesince verilen ve 272. maddenin üçüncü fıkrası kapsamı dışında kalan mahkûmiyet kararları hariç olmak üzere,
ilk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adlî para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin 19.03.2020 tarihli temyiz isteminin reddine dair ek kararının hukuka uygun olduğu anlaşıldığından; sanık müdafinin yerinde görülmeyen temyiz talebinin reddiyle, 5271 sayılı CMK’nin 302/1. maddesi gereğince, isteme uygun olarak ek karara yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA,
2)Sanık hakkında görevli memura direnme ve 6136 sayılı Kanun’a aykırılık suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;
Hükmolunan cezalarınnın miktarı ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nin 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları, miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin 19.03.2020 tarihli temyiz isteminin reddine dair ek kararının hukuka uygun olduğu anlaşıldığından; sanık müdafinin yerinde görülmeyen temyiz talebinin reddiyle, 5271 sayılı CMK’nin 302/1. maddesi gereğince, isteme uygun olarak ek karara yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA,
3)Sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;
Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin 20.02.2020 gün ve 2020/337 Esas, 2020/495 Karar sayılı “istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine” dair hükmünün tüm dosya kapsamına göre hukuka uygun olduğu anlaşıldığından; sanık müdafinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK’nin 302/1. maddesi gereğince, isteme uygun olarak TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA, hükmolunan ceza miktarı ve tutuklulukta geçen süre göz önüne alındığında, sanık müdafiinin tahliye talebinin REDDİNE,
Yargıtay 3. Ceza Dairesi, E. 2020/19928, K. 2020/9246, 13 Temmuz 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama