Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2020/2050 K.2020/4155

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak; Gereği görüşülüp düşünüldü: 1) Sanık ... hakkında müşteki ...'e yönelik kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne ilişkin temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

Tarafların olayın başlangıcına ilişkin farklı anlatımları ve bu hususta bilgi ve görgüsü olan tanığın bulunmaması karşısında, ilk haksız eylemin kim tarafından gerçekleştirildiği hususunun her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı deliller ile ispat edilememesi nedeniyle, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarih ve 2002/4-238 Esas- 2002/367 Karar sayılı kararı uyarınca ve bu kararla uyumlu Ceza Dairelerinin yerleşmiş ve süreklilik gösteren kararlarında kabul edildiği üzere, sanık lehine 5237 sayılı TCK’nin 29. maddesindeki haksız tahrik hükümlerinin asgari seviyede (1/4) uygulanması gerekirken,

yasal ve yerinde olmayan gerekçe ile TCK'nin 3. maddesinde belirtilen orantılılık ilkesine aykırı olacak şekilde (1/2) oranında indirim uygulanması suretiyle eksik ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından;

Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53/1. maddesindeki bazı hükümler iptal edilmiş ise de, bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2) Sanık ... hakkında mağdur ...'a yönelik, sanık ... hakkında müşteki ...'a yönelik, sanık ... hakkında müşteki ...'ya yönelik kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine ilişkin temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

a) UYAP sisteminden yapılan sorgulamada hüküm tarihinde başka suçtan Sincan 2 Nolu L Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda tutuklu olduğu anlaşılan, duruşmalardan bağışık tutulma yönünde istemi bulunmayan sanık ...'in duruşmalara getirtilmesi ya da SEGBİS ortamında duruşmaya katılması sağlanmadan, 5271 sayılı CMK'nin 193. ve 196. maddelerine aykırı davranılarak, yokluğunda mahkumiyetine karar verilmesi suretiyle sanık ...'in savunma hakkının kısıtlanması,

b) Tarafların olayın başlangıcına ilişkin farklı anlatımları ve bu hususta bilgi ve görgüsü olan tanığın bulunmaması karşısında, ilk haksız eylemin kim tarafından gerçekleştirildiği hususunun her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı deliller ile ispat edilememesi nedeniyle, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarih ve 2002/4-238 Esas- 2002/367 Karar sayılı kararı uyarınca ve bu kararla uyumlu Ceza Dairelerinin yerleşmiş ve süreklilik gösteren kararlarında kabul edildiği üzere, sanıklar lehine 5237 sayılı TCK’nin 29. maddesindeki haksız tahrik hükümlerinin asgari seviyede (1/4) uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

c) Sanık ...'in adli sicil kaydında tekerrüre esas alınan Çubuk Sulh Ceza Mahkemesinin 16.11.2011 tarih, 2011/537 Esas ve 2011/531 Karar sayılı ilamı ile hakaret suçundan verilen erteli 3 ay hapis cezasına ilişkin mahkumiyetinden daha ağır cezayı içerir Ankara 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.05.2013 tarih, 2011/428 Esas ve 2013/292 Karar sayılı ilamı ile kasten yaralama suçundan verilen erteli 4 ay hapis cezasına ilişkin mahkumiyeti olmasına göre, sanık hakkında 5275 sayılı CGİK'nin 108/2. maddesine aykırı olarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

ç) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53/1. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanıkların hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,