Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2020/20820 K.2020/15234

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak; Gereği görüşülüp düşünüldü; 1) Sanık ...'ın mağdur ...'e yönelik kasten yaralama suçundan verilen beraat hükmüne yönelik mağdur vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Mağdur ... hakkında Kayseri Adli Tıp Şube Müdürlüğünce düzenlenen 29/05/2015 tarihli rapora göre debilite seviyesinde zeka geriliği tespit edildiği, ceza ehliyetinin olmadığı, mağdura karşı işlenen suçlarda, şikayet hakkının şahsa sıkı sıkıya bağlı haklardan olması nedeniyle, akıl hastası olan mağdurun bu hakkını velisi ya da vasisi aracılığıyla kullanabileceği, bu itibarla mağdura Pınarbaşı Sulh Hukuk Mahkemesinin 06.03.2020 Tarih, 2019/239 Esas ve 20202/60 Karar sayılı ilamıyla vasi atandığı ve gerekçeli kararın vasiye 13.05.2020 tarihinde usulüne uygun bir şekilde tebliğ edildiği halde süresinde temyiz talebinde bulunmadığı görülmekle,

mağdur vekilinin temyize hak ve yetkisi bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz isteminin 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2) Sanık ...'in mağdur ...'ye yönelik kasten yaralama suçundan verilen ceza verilmesine yer olmadığı hükmüne yönelik sanık müdafiinin temyiz talebinin incelenmesinde;

a) Sanığın akıl hastalığı nedeniyle yargılamaya konu eylem yönünden 5237 sayılı TCK'nin 32/1. maddesi kapsamında değerlendirilip değerlendirilemeyeceği hususunda, tam teşekküllü ruh sağlığı ve hastalıkları hastanesi sağlık kurulundan, üniversite hastanelerinin ruh sağlığı ve hastalıkları ana bilim dalı başkanlıklarında usulüne göre teşkil edilmiş heyetten ya da Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas kurulundan rapor aldırılarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, yöntemince rapor aldırılmadan Kayseri Adli Tıp Kurumundan alınan tek hekim raporu esas alınarak eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

b) Sanık hakkında Kayseri Ali Tıp Kurumunun 29.05.2015 tarihli raporunda, sanığın suç tarihinde işlediği iddia olunan basit yaralama suçuna karşı ceza ehliyeti olmadığı ve hakkında TCK'nin 32/2. maddesinin tatbikinin uygun olduğu ifade edilerek raporda çelişki olduğu ve bu çelişki giderilmeden eksik kovuşturma ile TCK'nın 32/1.maddesinin sanığa tatbik edilmesi,

c) Sanığın cezai ehliyet durumu dikkate alınarak, hakkında akıl hastalığı nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 32/1. maddesinin uygulanması karşısında, sanığa istemi aranmaksızın zorunlu bir müdafii atanması gerektiği gözetilmeden, zorunlu müdafiin yokluğunda savunması alınarak karar verilmesi suretiyle, 5271 sayılı CMK'nin 150/2. maddesine muhalefet edilerek savunma hakkının kısıtlanması,

d) 5237 sayılı TCK'nin 32/1 ve 5271 sayılı CMK'nin 223/3-a maddeleri uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilen sanık hakkında, koruma ve tedavi altına alınmasına karar verildiği halde, akıl hastası olan sanık hakkında yerleştirildiği kurumun sağlık kurulunca düzenlenen raporda toplum açısından tehlikeliliğinin ortadan kalktığının veya önemli ölçüde azaldığının belirlenmesi üzerine mahkemece serbest bırakılmasına karar verileceğinin yazılmaması ve 5237 sayılı TCK'nın 57. maddesinin gösterilmemesi,