Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2020/22944 K.2020/14933

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak; Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 86/2, 53. maddeleri uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açıldığı, yapılan yargılama sonunda 28.06.2016 tarih, 2016/7 Esas ve 2016/331 Karar sayılı ilam ile sanığın 5271 sayılı CMK'nin 223/2-e maddesi uyarınca beraatine karar verildiği,

kararın 27.10.2016 tarihinde temyiz edilmeden kesinleştiği, Mahkemece 16.11.2016 tarihli ek karar ile adli emanetin 2015/126 sırasında kayıtlı olan ve daha önce Kovancılar Cumhuriyet Başsavcılığının 04.01.2016 tarih, 2015/1277 soruşturma numaralı ek kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı ile sanığa iadesine karar verilen bıçağın müsaderesine karar verildiği ve o yer Cumhuriyet savcısının 23.11.2016 tarihli temyiz talebi ile suç eşyasının 5237 sayılı TCK'nin 54. maddesi uyarınca müsaderesine dair 16.11.2016 tarihli ek kararı temyiz ettiği anlaşılmakla, bu kapsamda yapılan incelemede;

İstinaf mahkemelerinin faaliyete geçmesinden önce (20.07.2016) müstakil olarak verilen müsadere kararları yönünden 04.06.1936 gün, 12-14 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme kararı uyarınca karar tarihindeki miktara ve 5219 sayılı Kanun ile değişik 1086 sayılı HMUK'un 427. maddesinde belirtilen kesinlik sınırına göre kararın kesin olup olmayacağının belirleneceği dikkate alındığında, müsaderesine karar verilen bıçağın karar tarihi itibarıyla bilinen değerinin, HUMK'un 427. maddesi uyarınca kesinlik sınırları içinde kalması nedeniyle, hükmün temyizi mümkün olmadığından,